Paris “Kultura” logo 21 September 2020


27 July 1906 Jerzy Giedroyc, the first of three sons, is born in Minsk to Ignacy and Franciszka Giedroyć (née Starzycka).
1909 Birth of Jerzy's brother Zygmunt.
1916 Jerzy is sent to a Polish boarding school in Moscow.
1917 Following the February Revolution and the early end of the school year, Jerzy returns to Minsk, where he continues his schooling at a Polish secondary school.
1918 (summer) Probable relocation of the Giedroyc family to Warsaw. Jerzy attends the Jan Zamoyski Secondary School.
1920 At the age of 14 Jerzy volunteers for the Polish army and becomes a telegraph operator in the Warsaw Military District HQ.
1922 Birth of Henryk, Jerzy's youngest brother.
1924 Jerzy begins law studies at Warsaw University. He joins Patria, a student fraternity, and is active in inter-fraternity student affairs.
1926 As a Patria member, he initially supports the Polish president and government during the so-called May events. He leaves Patria in 1929/1930.
1928 Jerzy joins the Myśl Mocarstwowa (Thought and Power) organization and edits Dzień Akademicki (University Day), a daily supplement to Dzień Polski (Polish Day). He takes up employment with the Cabinet Press Office.
1929 He graduates in law and begins a history degree, also at Warsaw University.
1930 Giedroyc is appointed aide to the Minister of Agriculture and Agricultural Reform. He continues his editorial activities, which include preparation of the first issue of a new quarterly journal, Wschód (The East).
1931 Giedroyc marries Tatiana Szwecow. The couple move to an apartment on Brzozowa Street. Dzień Polski is renamed Bunt Młodych (Youth in Revolt).
1932 Giedroyc begins the process of emancipating Bunt Młodych from the Myśl Mocarstwowa organization.
1933 He assumes membership of the Council of the Union of Conservative Political Organizations as the representative of Janusz Radzwiłł's National Party of the Right. Bunt Młodych now becomes an independent fortnightly journal.
1934 Deputy Minister Roger Raczyński  becomes Giedroyc's immediate superior at the Ministry of Agriculture
1935 Jerzy Giedroyc resigns from his post at the Ministry of Agriculture.
1936 He assumes a new post at the Ministry of Industry and Trade. Bunt Młodych is renamed Polityka (Politics). Jerzy and Tatiana separate.
1938 Polityka publishes its political programme entitled The Polish Imperial Idea.
1939 Giedroyc becomes a section head in the Minister of Industry and Trade’s office. He attends the World Fair in New York. Polityka is published as a weekly journal.
1939 (5 September) Giedroyc is evacuated from Warsaw. During his journey into Romania he edits a bulletin entitled Ostatnie Telegramy (Last Telegrams).
1939 (18 September) Jerzy, Tatiana and Henryk cross into Romania.
1939 (24 September) On arriving in Bucharest Giedroyc becomes an aide to the Polish ambassador, Roger Raczyński.
1940 Meeting with a messenger from the Abwehr. He is accused in the ‘case of Jerzy Giedroyc and others’, and subsequently cleared of all charges.
1940 (4 November) The Polish embassy is evacuated. Giedroyc stays in Bucharest as director of the Polish office in the Chilean embassy.
1941 Jerzy Giedroyc is evacuated to Istanbul with the British.
1941 (12 April) Jerzy and Henryk Giedroyc enlist into the Polish Independent Carpathian Rifle Brigade in Haifa. Both are seconded to the Transport Corps.
1941 (26 August) Both brothers are sent to Tobruk, which is under German siege. Jerzy is placed in charge of an army canteen (NAAFI). He also involves himself in the publication of a Polish army magazine Przy kierownicy w Tobruku (At the Steering Wheel in Tobruk).
1942 Stationed in Gazala near Tobruk in Cyrenaica (now eastern Libya) and Alexandria in Egypt, Giedroyc is subsequently sent to Mosul in Iraq.
1943 After meeting Józef Czapski, Giedroyc becomes part of General Anders' entourage and is seconded to work within the Department of Information and Education of the Polish Army in the East. He is put in charge of the Periodicals and Publications Section, in which he overhauls the Polish army weekly Orzeł Biały (White Eagle) and overseea the publication of an army daily newspaper Dziennik Żołnierza APW (Soldier’s Daily of the Polish Army in the East). At this time he also meets Zofia Hertz and Juliusz Mieroszewski. Appointed public relations officer (PRO).
1944 Giedroyc sails for Taranto in southern Italy. The Polish 2nd Corps has been fighting in the Italian campaign since December 1942. He is put under two weeks’ detention for allowing the publication of a contentious article entitled “Libya and Cassino” in Orzeł Biały and is relieved of his duties at the Periodicals and Publications Section.
1945 Giedroyc assumes the role of Education Officer at the Polish Armoured Warfare Training Centre in Gallipoli (Italy). He is ordered to London by General Anders.
1946 The Literary Institute is created in Rome. General Anders nominates Giedroyc director of the Institute.
1947 Under the joint editorship of Jerzy Giedroyc and Gustaw Herling-Grudziński, the first issue of Kultura is published. The Literary Institute moves to France.
1948 The staff of the Literary Institute are demobilized.
1950 Circulation of Kultura is banned in Poland.
1951 Czesław Miłosz seeks political asylum in France and stays at the Literary Institute for more than a year.
1952 Henryk Giedroyc joins the team at Maisons-Laffitte.
1954 Following a successful appeal to the readers of Kultura for funds to purchase new premises for the Literary Institute, the Institute moves to 91 Ave. de Poissy on the boundary between Maisons-Laffitte and Le Mesnil-le-Roi.
1961 Giedroyc travels to the USA.
1962 The Literary Institute publishes the first quarterly issue of the Zeszyty Historyczne (Historical Notebooks). By the year 2000 Giedroyc will have published 133 issues.
1966 Henryk Giedroyc marries Leda Pasquali.
1969 Witold Gombrowicz dies in Vence; two months later Jerzy Stempowski dies in Bern.
1973 Zygmunt Giedroyc dies in Warsaw.
1974 Jerzy Giedroyc meets Aleksandr Solzhenitsyn in Zurich and it is agreed that the Gulag Archipelago will be published in the Kultura Library series. Giedroyc, Herling-Grudziński and Czapski are invited to join the editorial board of Kontinent, an émigré Russian-language journal founded by Vladimir Maximov.
1975 Giedroyc gives an interview to the émigré Polish language quarterly Aneks (in accordance with his wishes, its publication was withheld until 1986).
1976 Juliusz Mieroszewski, Kultura's closest political collaborator, dies in London.
1977 Giedroyc publishes his “Ukrainian Declaration”, signed at his request by prominent Czech, Hungarian, Polish and Russian émigrés.
1979 Zygmunt Hertz dies.
1980 Giedroyc gives an interview to Le Point about the Solidarity strike in Gdańsk.
1985 In the 459th issue of Kultura Giedroyc states: “ ... I have not been seeking a successor nor an assistant ... In spite of my undeniably advanced age it is not my intention to die at the present moment, because I believe I still have a great deal more to do”.
1986 On 8 October the Polish underground weekly Tygodnik Mazowsze (Mazovian Weekly) publishes a conversation with Jerzy Giedroyc to mark the Literary Institute’s 40th anniversary.
1988 Lech Wałęsa meets Giedroyc in Paris at the Centre du Dialogue.
1989 Giedroyc receives the Polish Pen Club Prize “for his outstanding contribution to Polish letters”.
1990 The Diploma for the Promotion of Polish Culture Abroad is offered to Giedroyc but declined by him.
1991 At a ceremony in the Polish Library in Paris Giedroyc receives an honorary doctorate from the Jagiellonian University, the first of many such titles.
1994 Giedroyc declines to accept Poland's highest honour, the Order of the White Eagle.
1995 A biography of Jerzy Giedroyc is published under the title Autobiografia na cztery ręce (Autobiography for Four Hands). His correspondence with Konstanty Jeleński is published by Czytelnik in its Kultura Archive series.
1996 Giedroyc is awarded the Legion d'Honneur. The president of Poland Aleksander Kwaśniewski visits Giedroyc in Maisons-Laffitte.
1997 The president of Lithuania Algirdas Brazauskas awards Giedroyc the honorary citizenship of Lithuania. Giedroyc's correspondence with Andrzej Bobkowski is published.
1998 The president of Ukraine Leonid Kuchma awards Giedroyc the Ukrainian Order of Merit. Giedroyc's correspondence with Jerzy Stempowski is published. He receives the Order of the Lithuanian Grand Duke Gediminas.
1999 Giedroyc's correspondence with Juliusz Mieroszewski from 1949 to 1956 is published.
2000 Giedroyc undertakes a question and answer session on the online media portal He dies in Maisons-Laffitte aged 94 and is buried in the cemetery at Le Mesnil-le-Roi. In November the last issue of Kultura (no. 10/637) is published posthumously.

Jerzy Giedroyc
Zapis czatu z Redaktorem w Onecie - 11 sierpnia 2000 r.

Wstęp, czyli kto to wymyślił
Pomysłodawcą i inicjatorem wprowadzenia Redaktora w świat bezpośredniej komunikacji internetowej był krakowski dziennikarz Andrzej E. Grabowski. To on zorganizował i poprowadził tę pionierską i niestety ostatnią rozmowę Jerzego Giedroycia z polskimi internautami. Wypada tu poświęcić mu kilka zdań.
Andrzej E. Grabowski skończył polonistykę w Uniwersytecie Jagiellońskim. Na początku lat 90. był współtwórcą i redaktorem naczelnym krakowskiego oddziału Gazety Wyborczej, później pracował w "Oficynie Literackiej", a pracując w Onecie uruchomił pierwszą w historii sieci stronę, poświęconą Instytutowi Literackiemu. W natępnych latach stworzył serwis, uważany za najpoważniejsze w tamtych latach polskie medium poświęcone jazzowi. Zmarł w Krakowie w listopadzie 2009 roku, miał 52 lata.
O przygotowaniach do czatu, o jego przebiegu i kulisach Grabowski tak pisał zaraz po śmierci Redaktora:
"Ogarnął mnie wielki osobisty smutek, gdy dowiedziałem się o śmierci Jerzego Giedroycia. Był on tym bardziej szczególny, gdyż miesiąc wcześniej zrealizowałem swoje wielkie marzenie związane z Osobą Redaktora. (...).Gdy tylko zjawisko tzw. czatów, czyli rozmów z ciekawymi ludźmi za pośrednictwem Internetu, stawało się coraz popularniejsze, rozpocząłem starania, by namówić Redaktora do takiej formy wypowiedzi. Przez długi okres nie było jednoznacznie pozytywnej reakcji, aż otrzymałem pocztą elektroniczną następujący list:
Szanowny Panie
Potwierdzam datę 11-go sierpnia o godz. 12-ej w Maisons Laffitte dla odbycia rozmowy za pośrednictwem Internetu. Proponuję również spotkanie w przeddzień, tj. o godz. 17ej dla omówienia przebiegu spotkania, gdyż w tych sprawach jestem kompletnym ignorantem.
Łączę najlepsze pozdrowienia.
Jerzy Giedroyc
A zatem szansa na rozmowę Redaktora z internautami okazała się realna! (...) Gdy 10 sierpnia wieczorem wszedłem do domu Kultury" w Maisons-Laffitte, wróciły do mnie wspomnienia wcześniejszych wizyt i spotkań z Jerzym Giedroyciem. Ale obecna sytuacja była podwójnie niezwykła. Na wyraźną prośbę Redaktora miałem go wprowadzić głębiej w świat Internetu, ponadto przygotować go do "czatu". Podczas trzygodzinnego spotkania z gospodarzami (w rozmowie aktywnie uczestniczyła także Zofia Hertz), byłem zaskoczony ich niezwykłą otwartością wobec nowego medium. Redaktor zapytał wręcz, a pytanie to powtórzył też dwa dni później, czy gdyby mu już sił nie starczyło na redagowanie "Kultury" w postaci papierowej, to czy mógłby kilka najważniejszych rubryk prezentować w serwisie internetowym. (...)
W piątek 11 sierpnia odbyło się - to historyczne już dzisiaj - półtoragodzinne spotkanie Jerzego Giedroycia z internautami. Jak się niestety okazało było to jego ostatnie publiczne wystąpienie, a właściwie rozpisany na głosy wywiad. (...) Był również zainteresowany innymi pytaniami, których w sumie napłynęło ponad pięćset. Po odrzuceniu tych powtarzających się, pozdrowień lub banalnych, typu "ile Pan ma lat?" wybrałem ponad trzysta i wysłałem do Maisons-Laffitte. 25 sierpnia Redaktor napisał, że wiele pytań jest interesujących, i że postara się na nie odpowiedzieć. Już nie zdążył".

Zdjęcie w treści artykułu

Po wielu latach historia tego wydarzenia dopełniła się znaleziskiem w naszym archwium. W roku 2020 r. odnaleźliśmy nieopisaną taśmę magnetofonową. Po jej zdgitaizowaniu okazało się, że jest na niej zapis szesnastu minut z tego wydarzenia i jest to niemal na pewno ostatnie nagranie głosu Redaktora Jerzego Giedroycia...

Czat - zapis
Andrzej_Grabowski: Rozpoczynamy. Panie Redaktorze, co Pana skłoniło do udziału w takim niezwykłym wydarzeniu zwanym czatem?
Jerzy_Giedroyc: Skłoniła mnie przede wszystkim chęć nawiązania kontaktu z słuchaczami, do których normalnie „Kultura” nie dociera.
Janusz_Szczepański: Czy może nam Pan Redaktor wytłumaczyć dlaczego nie zdecydował się przyjechać do Polski mimo odzyskania przez nas niepodległości. W kraju narosło na ten temat wiele mitów.
Jerzy_Giedroyc: Nie przyjeżdżałem do Polski przede wszystkim z wielu względów, przede wszystkim dlatego, że uważam, że moja działalność na emigracji jest skuteczniejsza, a jadąc do Polski byłbym narażony na rozgrywki personalno-partyjne, które praktycznie paraliżowałyby moją działalność.
kajtek: ośmielę się powiedzieć, że jak dotychczas jest pan pierwszym człowiekiem czatującym mającym tak sędziwy wiek. Przede wszystkim gratulacje i życzenia dalszego zdrowia. Czy sądzi pan, że wiek jest barierą stawianą Internetowi, czy nie?
Jerzy_Giedroyc: Myślę, że na pewno nie jest żadną barierą.
bernal: to pytanie chyba będzie dziś królowało: Co sądzi Pan o procesach lustracyjnych p.p.Walesy i Kwasniewskiego? Wszystkiego najlepszego z okazji niedawnych urodzin.To dla mnie ogromny zaszczyt, że mogę z Panem choć przez Internet zamienić parę słów. Pozdrawiam.
Jerzy_Giedroyc: Sprawa lustracyjna wobec prezydenta Kwaśniewskiego i Lecha Wałęsy jest jednym z największych skandali, które kompromitują nas w opinii światowej. Nie znam innego podobnego precedensu.
Feministka: Pani Zofia Hertz zawsze jest jakoś tak w cieniu Pana. Dlaczego tak się dzieje?
Jerzy_Giedroyc: Zosia Hertz, której rola w Kulturze jest ogromna, jest suflerem. Wszystkie takie szare eminencje znajdują się w cieniu.
Palacz: Pali Pan mnóstwo papierosów. Bez żadnych konsekwencji? A jak u Pana z alkoholem?
Jerzy_Giedroyc: Z alkoholem jest umiarkowanie, lubię whisky, ale z powodów zdrowotnych muszę się ograniczać. W moim przekonaniu nikotyna nie powoduje tak ciężkich chorób jak to propaganda podaje.
stonoga: Jesteśmy już jedną nogą w Unii Europejskiej. A Pana stosunek do wizji wspólnej Europy? Mamy dalej iść czy trzeba się jeszcze zastanowić?
Jerzy_Giedroyc: W moim przekonaniu powinniśmy konsekwentnie iść do Europy. Problem jest w tym, że Polska musi się zdecydować, czy ma być częścią składową Europy, czy ma reprezentować interesy amerykańskie, co jej się często zarzuca. Tu jest kwestia wyboru.
jgl: Jak się Pan czuje, odpowiadając na pytania ludzi, którzy pozostają dla pana całkowicie anonimowi?
Jerzy_Giedroyc: Trochę dziwnie, dlatego że prowadzę szeroką korespondencję i zawsze to jest korespondencja z ludźmi których znam lub z którymi mam coś do załatwienia. Rozmowa ta jest dla mnie nowym doświadczeniem.
qapiSTxxl: listy którego ze swoich licznych korespondentów otwierał pan najchętniej?
Jerzy_Giedroyc: W pierwszym rzędzie listy Mieroszewskiego, który był moim najbliższym współpracownikiem i przyjacielem.
Krzysztof: Dlaczego nie przyjął Pan orderu Orła Białego?
Jerzy_Giedroyc: Nie przyjąłem po prostu dlatego, że trzymam się zasady nieprzyjmowania odznaczeń państwowych polskich. Tę zasadę miałem też przed wojną. Wyjątkiem był tzw. guzik - odznaczenie za dziesięciolecie pracy państwowej. A propos odznaczeń to miałem zabawne wydarzenie. Pracowałem w biurze prasowym Rady Ministrów. W oczekiwaniu zakończenia posiedzenia, bawiliśmy się, obcięliśmy wszystkie guziki Konradowi Wrzosowi, redaktorowi IKC. Mnie wypadł duży kościany guzik od kalesonów. Następnego dnia było przyjęcie w ambasadzie francuskiej u Larocha i ten guzik wpiąłem do marynarki. Witold Wehr, który był szefem protokołu, niespokojnie mnie oglądał. Zapytał nieśmiało, co to za odznaczenie. Gdy mu opowiedziałem, uznał to za rzecz niepoważną. Odpowiedziałem, że bynajmniej, bo to odznaczenie dla ludzi, którzy pracują dla państwa i mają z tego guzik.
Kamila: W Pana życiu zawsze kręcą się psy. Pamięta Pan najzabawniejszą historię jaka się z którymś wydarzyła?
Jerzy_Giedroyc: U nas w Lafficie jest tradycja hodowania cockerów. Po wojnie przyjechał szczeniak w bombowcu z Bliskiego Wschodu. Do tego psa byliśmy bardzo przyzwyczajeni. Następne były też cockerami. O ile pierwszy był łagodny i przyjazny, następne były dosyć nerwowe. Niektóre nawet gryzły. Jeden z przyjaciół powiedział, że trzeba takiego uśpić. Uważałem to za rzecz zbrodniczą. Z krwawiącą ręką walczyłem wtedy o życie o psa.
Olek_F.: Jestem uczniem liceum ukraińskiego w Białym Borze. Chciałbym podziękować Panu za duchowe i finansowe wsparcie budowy internatu dla młodzieży ukraińskiej i jednocześnie zapytać, jak widzi Pan przyszłość stosunków polsko-ukraińskich i czy, Pana zdaniem, dojdzie do pojednania polsko - ukraińskiego na wzór pojednania polsko - niemieckiego?
Jerzy_Giedroyc: Jestem przekonany, że do tego musi dojść we wspólnym interesie. Postępuje z wielkim trudem, bo w społeczeństwie jest pamięć rzezi na Wołyniu. To musi minąć. Np. weźmy przykład Niemiec. Morze krwi było znacznie większe, a jednak doszło do zaakceptowania współpracy z Niemcami. Dlaczego nie może to nastąpić z Ukraińcami? To względy psychologiczne. Polacy mają kompleks niższości wobec Zachodu i kompleks wyższości do Wschodu i to utrudnia uregulowanie tych stosunków.
arbre: Co Pan uważa za największą różnicę między sposobem, w jaki politykę uprawia się dziś i tym, jak ją uprawiano w przeszłości, którą Pan jeszcze pamięta, np. przed wojną?
Jerzy_Giedroyc: Jeśli idzie o polską politykę to obserwuję jej kolosalną degradację. Walki partyjne w Polsce nie były nowością. Miało to miejsce i przed wojną, ale było to w innej formie. Dzisiaj dominuje zwykłe chamstwo, które jest nie do zniesienia. To kwestia złych obyczajów i złego wychowania.
Figa: Z czołobitną podzięką, że pomógł nam Pan tutaj przetrwać kilkadziesiąt lat. Ale jaką rolę widzi Pan dla Kultury teraz?
Jerzy_Giedroyc: Najważniejszą rolą w moim przekonaniu jest formowanie polskiej polityki zagranicznej, specjalnie polityki wschodniej, która ciągle w Polsce nie jest sprecyzowana. Także wytykanie błędów i niedociągnięć, które mogę komentować nie będąc związany z żadną partią czy organizacją.
qapiSTxxl: proszę wymienić przynajmniej trzy cechy, które urzekły Pana w Basi, żonie Andrzeja Bobkowskiego
Jerzy_Giedroyc: To trudno sformułować. Ceniłem ją bardzo za duże przywiązanie do Andrzeja i opiekę, kiedy zapadł na raka. Poza tym pilnowała pamięci o nim. Pilnowała dorobku i spadku literackiego po nim bardzo skwapliwie. Opiekowała się bardzo rodziną Bobkowskiego w Polsce dużym kosztem osobistym.
Krzysztof71: Niewiele wiem o Panu, a tu taki szum wokół tego czata. Gdyby Pan miał siebie scharakteryzować w jednym zdaniu, to jakie ono by było?
Jerzy_Giedroyc: To trudna odpowiedź. Cechą najbardziej charakterystyczną u mnie to upór. No, i powiedziałbym usposobienia apokaliptyczne. Jeśli są katastrofy to mam okres senności, a dopiero po kilku godzinach zaczynam mieć pomysły jak należy reagować. Katastrofy mnie dopingują.
rypka_opiatofa: A ja, tak jak Mrożka, pytam Pana o największe świństwo w życiu, które Pan uczynił.
Jerzy_Giedroyc: Jeżeli mam sobie coś do wyrzucenia, to to, że poświęciłem swoje życie osobiste i ludzi mi bliskich dla działalności politycznej.
Kokiet: Poświęcił się Pan ideom, a jak u Pana było w życiu z kobietami?
Jerzy_Giedroyc: Zawsze bardzo ceniłem współpracę z kobietami. Byłem zdania, że w Polsce są elementem najbardziej wartościowym, bardziej wartościowym od mężczyzn. Są konsekwentne, inteligentne i zdolne do poświęceń. Nie wyobrażam sobie działalności politycznej bez udziału kobiet. Przed wojną taką rolę, którą dziś odgrywa Zofia Hertz, odgrywała Maria Prądzyńska. Teraz jest Zosia Hertz, bez której nie wyobrażam sobie działalności Kultury.
komarek: Czy dzisiaj, na polskiej scenie politycznej, jest osoba, wobec której mógłby Pan użyć określenia „mąż stanu”
Jerzy_Giedroyc: Nie, takiej osoby niestety nie widzę.
z.t: Szanowny Panie - jak Pan myśli czy dojdzie do takiej sytuacji , że kiedyś nasze elity z lewej i prawej strony skorzystają z Pana rad jak układać sobie stosunki ze Wschodem?
Jerzy_Giedroyc: Tu jestem optymistą. Myślę, że moje postulaty jeśli idzie o politykę wschodnią znajdują coraz większe zrozumienie w sferach politycznych jakie by one nie były. Ważne jest by były one zrozumiałe i zaakceptowane przez społeczeństwo. Koncepcje jagiellońska i polityka Marszałka Piłsudskiego były odbierane jako przejaw polskiego imperializmu. Jedyną rzeczą pozytywną jest to, że społeczeństwo zaakceptowało wschodnie granice i nikt nie myśli o inkorporacji Lwowa i Wilna. To może największy sukces naszej polityki.
rebusik: Czy może Pan wyjaśnić wątpliwości z pisownią Pańskiego nazwiska? Mam na myśli ostatnią literę.
Jerzy_Giedroyc: Sprawa skomplikowana. Właściwie pisze się c albo ć. W papierach emigracyjnych mam napisane c, więc dlatego taką pisownię zachowałem. Jest wiele wariantów pisowni mojego nazwiska.
Poeta: Czasem Pańskie komentarze do nadsyłanych do „Kultury” utworów są bardzo brutalne. Nie obawia się Pan, że podcina nam Pan skrzydła?
Jerzy_Giedroyc: Nie przypuszczam. O ile bardzo cenię polską poezję, która przeżywa swój renesans, to w prozie panuje w ogóle grafomania. Nie ma osoby, która by nie pisała wierszy. W wojsku wszyscy pisali wiersze. Redaktor „Orła Białego" Poniatowski był osobą najbardziej zapracowaną w redakcji.
Krzysztof.: Jaka postać młodego pokolenia wśród polskich twórców zasługuje Pana zdaniem na uwagę?
Jerzy_Giedroyc: Trudno mi odpowiedzieć, bo moja znajomość kończy się na Różewiczu, Miłoszu i Gałczyńskim.
młoda_redaktorka: Co jest najważniejsze, aby zostać naprawdę dobrym Redaktorem?
Jerzy_Giedroyc: Przypuszczam, że rzeczą najważniejszą jest by redaktor pisma nie pisał w swoim piśmie. Redaktor jest reżyserem. Rzadko reżyserzy są dobrymi aktorami.
Syme: Gombrowicz w „Dzienniku” twierdzi, ze polska powinna sie stać niepowtarzalną częścią składową Europy, a nie wtapiać sie w nią. Czy Pan sie zgadza sie z tym zdaniem?
Jerzy_Giedroyc: Tak, uważam, że ma rację.
Politruk: Co sądzi Pan o działalności Radia Maryja i o. Rydzyka?
Jerzy_Giedroyc: Uważam tę działalność za najbardziej szkodliwą. To utrzymywanie polskiego katolicyzmu na poziomie najbardziej prymitywnym. np. propagowanie antysemityzmu.
2marek: Jak ocenia Pan Rządy AWS-u z premierem Buzkiem na czele?
Jerzy_Giedroyc: Również najbardziej krytycznie. Nie mieliśmy dobrych rządów po odzyskaniu niepodległości, ale rząd AWS uważam za jeden z najgorszych.
Pan_Tadeusz: Jest Pan chyba antyklerykałem, a może się mylę?
Jerzy_Giedroyc: Nie, uważam się za katolika, ale krytycznie podchodzę do działalności politycznej Kościoła, która w wielu wypadkach jest szkodliwa dla interesu państwa polskiego.
Ciepły: Jaki jest Pana stosunek do homoseksualizmu. Czy mamy prawo zawierać małżeństwa?
Jerzy_Giedroyc: Jestem temu jak najbardziej przeciwny ze względów społecznych, jest to nienormalne.
Mrożkoman: Sławomir wymienił Pana, jako jeden z jego największych autorytetów. A Pan co o nim sądzi?
Jerzy_Giedroyc: Mrożka niezmiernie wysoko cenię przede wszystkim za poczucie, jakby to powiedzieć, chłodnego humoru. Ale kreowanie go na autorytet wydaje mi się lekką przesadą.
wars: Co Pan sadzi o liberałach i politykach partii UW z Balcerowiczem i Mazowieckim na czele?
Jerzy_Giedroyc: Odnoszę się z dużym krytycyzmem. Mazowieckiemu mam za złe grubą kreskę, która spowodowała cały ten cyrk z lustracjami. Balerowicz nie docenia dwóch rzeczy: zagadnień socjalnych i zagadnień nauki. Powinien brać przykład z Finlandii, która rozwój gospodarczy zawdzięcza rozwojowi nauki. (…)
Marianna: Niech Pan zdradzi, jak to jest, gdy ma się już tyle lat co Pan?
Jerzy_Giedroyc: Nie najlepiej, dlatego że w tym wieku człowiek czuje się coraz bardziej samotnym - ludzie, których się znało umierają. A więc poczucie osamotnienia. (…)
Gazeta Wyborcza w Białymstoku: Jak Pan ocenia sytuację mniejszości białoruskiej w Polsce i kondycję Uniwersytetu w Białymstoku?
Jerzy_Giedroyc: Uważam, że prowadzimy jak najgorszą politykę w stosunku do mniejszości białoruskiej. To przynosi nam szkody. Uniwersytet w Białymstoku to sukces. Moją nadzieją jest stworzenie katedry kultury i historii białoruskiej, która może odegrać rolę Piemontu myśli niepodległościowej i narodowej białoruskiej. (…)
katsa: Oprócz Paryża istniał w Londynie inny ośrodek emigracyjny skupiony wokół myśli endeckiej (np. Wasiutyński). Czy pomiędzy np. „Myślą Polską” a „Kulturą” była jakaś wspołpraca?
Jerzy_Giedroyc: Nie. Nie było. Jeśli jest jakiś kierunek, z którym nie widzę możliwości kompromisu to myśl endecka. Są wyjątki np. Wojciech Wasiutyński - można było go do wielu rzeczy przekonać.
Piotr.: szanowny Panie cały czas zadają Panu pytania dotyczące polityki, a ja pragnę zapytać pana czy był Pan kiedyś w swoim życiu normalnie zakochany, czy był pan gotów poświecić dla tej Miłości wszystko co pan miał, czym pan był, czy nie było takiego momentu w Pana życiu, czy zmieniłby Pan coś, co dotyczy uczuć w swoim życiu - czy może nie.
Jerzy_Giedroyc: Nie. Jestem zwierzęciem politycznym i nie wyobrażam sobie bym mógł z tego zrezygnować ze względów uczuciowych. Gdybym miał zaczynać swoje życie na nowo to myślę, że niewiele odbiegałoby od tego, które miałem. Jedną zasadę, którą przestrzega Kościół katolicki, uważam za słuszną - to celibat.
ZBYCH: Dobry rzemieślnik powinien myśleć o następcach i kontynuacji tradycji, kogo mógłby Pan wskazać jak spadkobiercę i kontynuatora?
Jerzy_Giedroyc: Takiego następcy nie widzę. Pismo tego typu jak „Kultura”, jest pismem jednego człowieka. Można kontynuować dziennik i to jest normalne. Periodyk, który zajmuje się sprawami ogólnymi, to dzieło jednego człowieka. Np. z chwilą śmierci Grydzewskiego kontynuowanie wydawania Wiadomości” było nieudane.
Historyk: Uwielbiam malarstwo Czapskiego. Pan z nim obcował przez lata. Jaki on był na co dzień?
Jerzy_Giedroyc: Wyjątkowy pod każdym względem. Był on dla mnie najbliższym z ludzi. Jego strata była może największą po śmierci Mieroszewskiego. Chciałbym zrealizować wydanie jego dzienników. Uważam, że są na poziomie Norwidowskim.
Anna26: Zaimponował mi Pan. Myślałam, że jest Pan starym zgredem, takie papu kaku. A tu pełna trzeźwość umysłu. Czym Pan się żywi, że zachowuje Pan taką jasność umysłu?
Henryk_Giedroyc: Wszystko czego nie powinien.
Jerzy_Giedroyc: Zupełnie się z nim zgadzam, jem wszystko czego nie powinienem.
Zofia Hertz: Lubi jeść wszystko, czego mu nie wolno.
Jerzy_Giedroyc: Lubię kuchnię litewsko-rosyjską; kuchnia dosyć ciężka, ale w moim przekonaniu najlepsza, z kołdunami na czele.
Andrzej_Grabowski: Dziękujemy Panu Panie Redaktorze za spotkanie z Internautami. Dostajemy pytania kiedy następne, jeszcze dłuższe spotkanie?
Jerzy_Giedroyc: Jestem wdzięczy za tę rozmowę. Była dla mnie ciekawym eksperymentem. Nie wiem kiedy będzie następne spotkanie, ale nie wybieram się umierać.
Andrzej_Grabowski: Pan Redaktor wypowie jeszcze swoje przesłanie
Jerzy_Giedroyc: Tak się składa, że praca dla Polski, której ostatecznie poświęciłem swoje życie, jest pracą niewdzięczną. To jest los wszystkich, np. uznanie przez Marszałka Piłsudskiego „Pierwszej Brygady” za najdumniejszą pieśń. I coś w tym jest. Będę pochowany w Maisons-Laffitte i zastrzegam, żeby moje zwłoki nie były przenoszone do Polski. (…)
Andrzej_Grabowski: Dziękuję wszystkim jeszcze raz i pozdrawiam z Maisons-Laffitte. Dla mnie to było niezwykłe przeżycie.