Logo du portail Kultura Paryska 10 décembre 2019

LES ANNÉES LES PLUS IMPORTANTES

27 juillet 1906 Naissance à Minsk Litewski de Jerzy Giedroyc, l'ainé des trois fils d'Ignacy Giedroyc et Franciszka, née Starzycka.
1909 Naissance de son frère Zygmunt.
1916
Les parents envoient Jerzy faire ses études à Moscou au Collège du Comité Polonais; il loge dans une chambre en ville.
1917 Après la Révolution de février, à la fin de l'année scolaire, il rentre à Minsk. Il étudie alors au collège de Polska Macierz Szkolna (Organisation patriotique des Ecoles polonaises).
1918  La famille déménage probablement en été, à Varsovie. Jerzy poursuit sa scolarité au Collège-Lycée Jan Zamoyski.
1920  S'engage à 14 ans, dans l'Armée Polonaise pendant la guerre polono-russe en tant que volontaire, et sert de télégraphiste à l'Etat major du Premier district militaire de Varsovie.
1922  Naissance de son jeune frère Henryk.
1924 S'inscrit à la faculté de droit de l'Université de Varsovie. Il terminera ses études en 1929. A l'université il participe activement à la corporation étudiante Patria et au mouvement inter-corporatif.
1926 Lors du coup d'état du maréchal Piłsudski, en tant que membre de Patria, il prend d'abord le parti du gouvernement, puis change d'avis.
1928 Adhère à l'organisation Myśl Mocarstwowa (Pensée impériale) et devient rédacteur en chef du journal Dzień Akademicki (Jour Universitaire), supplément du journal Dzień Polski (Jour de Pologne). Travaille au service de presse du Conseil des Ministres.
1929 Commence des études d'histoire à l'Université de Varsovie.
1930 Obtient le poste de secrétaire du ministre de l'agriculture Leon Janta-Połczyński. Dirige la rédaction du premier numéro du trimestriel Wschód (L'Est).
1931 Epouse Tatiana Schvetzoff et emménage avec elle dans un appartement de la rue Brzozowa.
Devient rédacteur en chef du supplément du journal Dzień Polski (Jour de Pologne) dont la nouvelle formule s'appellera Bunt Młodych (La Révolte des jeunes).
1932 En  automne de cette année Giedroyc s'émancipe de son journal Bunt Młodych (La Révolte des jeunes), et de l'organisation Myśl Mocarstwowa (Pensée Impériale).
1933  Entre au Conseil Suprême de l'Union des Organisations Politiques Conservatrices, comme représentant du Parti de la Droite Nationale, dirigé par Janusz Radziwiłł. Bunt Młodych devient indépendant et bihebdomadaire.
1934 Roger Raczyński, vice-ministre, est le nouveau supérieur hiérarchique de Jerzy Giedroyc au Ministère de l'Agriculture.
1935 En fin d'année, Giedroyc démissionne du Ministère de l'Agriculture.
1936 Prend son nouveau poste au Ministère de l'Industrie et du Commerce.
1937 Bunt Młodych (La Révolte des Jeunes) change de formule et prend le nom de Polityka (La Politique).
1938 Polityka publie sa Déclaration de principes intitulée "L'Idée impériale polonaise". 
1939 Nommé chef de département au Ministère de L'Industrie et du Commerce. Se rend à l'Exposition Universelle de New York sur le transatlantique MS Batory. Polityka devient hebdomadaire.
5 septembre: Giedroyc est évacué de Varsovie. Durant l'évacuation vers la frontière roumaine, il rédige le bulletin Ostatnie Telegramy (Derniers Télégrammes).
18 septembre: Traverse la frontière avec la Roumanie. Son frère Henryk et sa femme Tatiana l'accompagnent.
24 septembre: A Bucarest, est nommé secrétaire particulier de l'ambassadeur Roger Raczyński.
1940 Rencontre avec un envoyé spécial de l'Abwehr. Accusé de corruption, dans "L'affaire pénale Jerzy Giedroyc et ses camarades", puis innocenté.
4 novembre: Evacuation de l'ambassade de Pologne; Giedroyc reste à Bucarest où il dirige le Bureau polonais de l'ambassade du Chili.
1941  Est évacué à Istanbul avec l'aide de diplomates anglais.
12 avril: Arrivée à Jaffa en Palestine. Jerzy et son frère Henryk rejoignent la Brigade indépendante de chasseurs des Carpates; ils sont affectés au service des transports.
26 août: Se trouve à Tobrouk ville libyenne assiégée, où il dirige un magasin-cantine mis en place par la NAAFI (Navy Army air Force Institutes).
Participe à la rédaction du journal du service des transports de la Brigade indépendante de chasseurs des Carpates: Przy kierownicy w Tobruku (Au volant à Tobrouk).
1942 Stationne à Gazala, en Cyrénaïque, et à Alexandrie. Il est envoyé à Mossoul, en Irak.
1943 Suite à sa rencontre avec  Joseph Czapski, il se retrouve dans l'entourage du général Anders et travaille désormais au Service d'information et d'éducation de l'Armée Polonaise de l'Est. Devient chef du département de la Presse et des Editions militaires. Réforme le journal Orzeł Biały (Aigle blanc) et édite Dziennik Żołnierza APW (Journal du Soldat de l' Armée Polonaise de l'Est). Fait la connaissance de Zofia Hertz et de Juliusz Mieroszewski (ses futurs proches collaborateurs à Kultura). Est nommé officier de la propagande.
1944 Jerzy Giedroyc débarque à Tarente, en Italie, où il combat à présent dans le 2ème Corps de l'Armée polonaise. Il passe 15 jours en prison pour avoir publié dans le journal Orzeł Biały (Aigle Blanc), un article Libia a Cassino (La Libye et le Mont Cassin) dans lequel il ose comparer les deux batailles. Démission du poste de Chef du Département de la Presse et des Editions militaires.
1945 Devient officier chargé d'éducation au Centre de formation des blindés à Gallipoli. Part à Londres sur ordre du général Anders.
1946  Fondation à Rome de l'Institut Littéraire par le Chef de l'Etat major de l'armée polonaise, en accord avec le gouvernement polonais à Londres. Jerzy Giedroyc nommé directeur de l'Institut par le général Anders.
1947 À Rome, parait le premier numéro de la revue Kultura sous la rédaction de Jerzy Giedroyc et de Gustaw Herling-Grudziński. L'Institut Littéraire déménage en France.
1948  Démobilisation de Jerzy Giedroyc et ses collaborateurs de l'Institut Littéraire, jusqu'alors militaires.
1950 Diffusion de Kultura interdite en Pologne.
1951 Czesław Miłosz, alors diplomate communiste, "choisit la liberté". Pendant plus d'un an, il habite dans la maison de Kultura.
Henryk Giedroyc rejoint l'équipe de Kultura.
1954 Appel à contribution lancé auprès des lecteurs pour aider l'Institut Littéraire à acheter son nouveau siège. L'Institut emménage dans une maison au 91, avenue de Poissy, à la frontière entre Maisons Laffitte et Le Mesnil-le-Roi.
1961 Jerzy Giedroyc voyage aux Etats-Unis.
1962 Parution du premier numéro de Cahiers Historiques; entre 1962 et l'an 2000, année de sa mort, Jerzy Giedroyc aura édité 133 numéros de cette revue.
1966 Henryk Giedroyc, le jeune frère de Jerzy, épouse Leda Pasquali.
1969 Witold Gombrowicz meurt à Vence. Deux mois plus tard, à Berne, meurt Jerzy Stempowski.
1973 Mort de Zygmunt Giedroyc, l'autre frère de Jerzy resté en Pologne.
1974 Jerzy Giedroyc rencontre Alexandre Soljenitsyne à Zurich et obtient son accord pour "L'Archipel du Goulag".  
J. Giedroyc, J. Czapski et G. Herling-Grudziński entrent au comité de rédaction de la revue de l'émigration russe Kontinient (Continent), fondée par l’écrivain Vladimir Maximov.
1975 Entretien de Jerzy Giedroyc avec la rédaction de la revue polonaise de Londres "Aneks", entretien qui, selon sa volonté, ne sera publié qu'en 1986.
1976 Juliusz Mieroszewski, le plus proche collaborateur du Rédacteur, meurt à Londres.
1977 Giedroyc publie la "Déclaration sur la question ukrainienne", cosignée, à son initiative, par des émigrés polonais, tchèques, russes et hongrois.
1979  Mort de Zygmunt Hertz.
1980 L'hebdomadaire "Le Point" publie un entretien avec Jerzy Giedroyc sur "les événements du mois d'août" de cette année-là en Pologne, qui ont conduit à la création de "Solidarność".
1985 Dans le numéro 459 de Kultura, Jerzy Giedroyc déclare : /.../ "je n'ai jamais cherché et je ne cherche pas de successeur ni de remplaçant; malgré mon âge avancé je n'ai pas l'intention de mourir tout de suite, car je crois avoir encore beaucoup de choses à faire".
1986 Le 8 octobre, dans l'hebdomadaire clandestin de Varsovie, Tygodnik Mazowsze (Hebdomadaire de Mazovie), parait un entretien avec Jerzy Giedroyc, à l'occasion du 40ème anniversaire de l'Institut Littéraire.  
1988  Rencontre avec Lech Wałęsa au "Centre du Dialogue", lieu culturel dirigé par  les frères marianistes polonais à Paris.
1989 Giedroyc reçoit le prix de la section polonaise du PEN club pour "contributions exceptionnelles apportées à la littérature polonaise".
1990 Il refuse le diplôme du mérite pour la promotion de la culture polonaise à l'étranger.
1991 A la Bibliothèque polonaise de Paris, Jerzy Giedroyc reçoit de l'Université Jagellonne de Cracovie, son premier titre de Docteur Honoris causa.
1994 Le Rédacteur refuse "L'Ordre de l'Aigle blanc", la plus haute distinction polonaise.
1995 Jerzy Giedroyc participe à la promotion du livre Autobiografia na cztery ręce (Autobiographie à quatre mains), co-écrite avec Krzysztof Pomian. Sa correspondance avec Constantin Jeleński est publiée dans la collection "Archives Kultura".
1996 Le président de la République de Pologne A. Kwaśniewski lui rend visite.
Jerzy Giedroyc est décoré de la Croix d'officier de la Légion d’honneur.
1997 Giedroyc reçoit des mains d'Algierdas Brazauskas, président de la République de Lituanie, le titre de citoyen d'honneur de ce pays.
Publication de sa correspondance avec l'écrivain Andrzej Bobkowski.
1998 Le Président d'Ukraine, Leonid Koutchma, le décore de l'Ordre national du Mérite de troisième degré. La Lituanie lui attribue l'Ordre de Gediminas. Publication de sa correspondance avec Jerzy Stempowski.
1999 Publication de la correspondance avec Juliusz Mieroszewski.
2000 Le Rédacteur répond aux questions d'internautes polonais  durant un chat sur le portail Onet. Le 14 septembre Jerzy Giedroyc meurt à Maisons-Laffitte à l'âge de 94 ans. Il est enterré au cimetière du Mesnil-le-Roi.
En novembre de l'an 2000, parait le dernier numéro de Kultura (10/637).

Jerzy Giedroyc
Multimédia
GALERIE DE PHOTOS
VIDEO RECOMMANDÉE
CONTENUS AUDIO RECOMMANDÉS
  • Zygmunt Hertz i jego rola
    Zygmunt Hertz - dopiero po wojnie dołączył, w Rzymie. Miał inne możliwości urządzenia się po wojnie, był daleki od spraw wydawniczych, politycznych. Poświęcił się dla Zosi. Potem wciągnął się w prace Instytutu Literackiego (Wywiad Teresy Torańskiej)
  • Jerzy Giedroyc o przyszłości „Kultury”

    Audycja RFI. Jerzy Giedroyc mówi o sensowności dalszego istnienia „Kultury”, rzeczach, o których nadal nie można mówić w Polsce, stosunku do Niemiec, uznaniu Litwy, stosunku władz francuskich do środowiska „Kultury”, stosunku generała de Gaulle'a do Polaków.

  • Honoris Causa UW dla Jerzego Giedroycia
    Audycja RFI. Reportaż z uroczystości wręczenia Honoris Causa Uniwersytetu Warszawskiego Jerzemu Giedroyciowi. Uroczystości odbywały się w Bibliotece Polskiej w Paryżu. Wypowiedzi: rektor UW Włodzimierz Siwiński, Jadwiga Puzinina, Jerzy Giedroyc.
  • Jerzy Giedroyc - stosunki z emigracją, przyszłość Polski

    Audycja radiowa Hanny Marii Gizy (21 maja 2006). „Ostatnie lato w Maisons-Laffitte". Dyskusja: Rafał Habielski (UW), prof. Andrzej Stanisław Kowalczyk (UW), Henryk Giedroyc. 1945 r. - Jerzy Giedroyc w Rzymie. Relacje z rządem londyńskim - początkowo dobre. Późniejsze różnice - dotyczące polityki wschodniej. Londyńska kultura - „obieg wewnętrzny". Kultura paryska - pomost z krajem, miejsce spotkań. Inne rozumienie „bycia emigrantem". Skłócenie emigracji. Giedroyc - przekonany o nieodwracalności zmian. Przekonanie o konieczności dobrych stosunków ze wschodnimi sąsiadami - Ukrainą, Rosją; zgoda na utratę Kresów. Status „Kultury" - odrębny program. Stosunek do tych, którzy wracali do Polski. Kryterium „użyteczności" dla jego sprawy. Andrzej Bobkowski i jego żądanie etycznego kryterium w ocenie współpracowników, radykalizm. Najbliższy współpracownik: Zofia Hertz. Juliusz Mieroszewski - „sztandar polityczny" Kultury, najważniejszy partner dialogu dla Giedroycia, lojalny. „Oświecona dyktatura" panująca w domu: można było dyskutować, „a potem Jerzy robił to, co chciał". Decyzje o drukowaniu danych autorów: jego suwerenne decyzje. Autonomiczny przywódca. Niezależność wobec Londynu i krytyka z tamtej strony. Przyczyny - np. stosunek do Października'56, do Gomułki. Dlaczego Jerzy Giedroyc nie wrócił do Polski - obawa przed aresztowaniem. Nie żałuje tej decyzji - na emigracji - całkowita niezależność działalności. Stosunki polsko-litewskie i polsko-ukraińskie. Ciągłe zagrożenie niepodległości Ukrainy - także od wewnątrz. Białoruś - naród, który trzeba dopiero formować. Rola Polski: pomagać, działania na w dziedzinie kulturalnej, ułatwianie kontaktów z Zachodem. Przyszłość Polski według Jerzego Giedroycia (wywiad z 2000 r). Pesymizm - czy utrzyma niepodległość. Społeczeństwo „zdziczałe", młode pokolenie zajmuje się tylko swoimi sprawami, polityka ich nie interesuje. Nadzieje lokowane w młodszych - w szkolnej młodzieży. Wątpliwości, czy Polska powinna wejść do Unii i czy potrafi odegrać w niej rolę. Polska stawia na Amerykę, stąd jest postrzegana jak koń trojański w Europie. Nie należy być „kolonią amerykańską", potrzeba więcej niezależności w polityce. Stosunki polsko-niemieckie, sprawa uznania zachodniej granicy Polski, kwestia pojednania z Niemcami. Świetne rozeznanie Jerzego Giedroycia w sytuacji w Polsce. Dyskusje (zwł. z Kisielewskim). Wpływ jego koncepcji na obecną politykę. Polska racja stanu.

  • Jerzy Giedroyc podsumowuje swoje życie

    Audycja Hanny Marii Gizy z Program II Polskiego Radia (18 stycznia 2006). „Ostatnie lato w Maisons-Laffitte". Wywiad z Jerzym Giedroyciem (z sierpnia 2000 r. - miesiąc przez śmiercią). Z czego jest zadowolony w życiu, a czego żałuje. Żałuje - braku życia osobistego. Samotność, pustka wokół. Poczucie, że nikt nie będzie kontynuował działalności - „Kultura" dziełem jednego życia. Główna cecha - upór. Powinienem być ministrem skarbu w stanie kryzysu - ani razu nie było opóźnione wydanie „Kultury". Nieustanne zabieganie o fundusze na działalność. Zofia Hertz: Redaktor był sam jeden i był despotyczny. Nikt mu nie mógł wybić czegoś z głowy - ale ja mogłam. Miał dalekosiężne pomysły. Dyskusja. Elżbieta Sawicka (publicystka „Rzeczpospolitej"), Marek Krawczyk (prezes Towarzystwa Opieki nad Archiwum Instytutu Literackiego w Paryżu, koordynator obchodów Roku Jerzego Giedroycia). Wizyta w Maisons-Laffitte po śmierci Józefa Czapskiego, w 1993 roku. Atmosfera żałoby, przywiezienie maski pośmiertnej Czapskiego. Zainteresowanie Giedroycia ówczesnym życiem politycznym w Polsce. Pies Fax - ostatni spaniel w domu. Powody ogłoszenia Roku Jerzego Giedroycia 2006: stulecie urodzin Redaktora, 60 rocznica Instytutu Literackiego w Paryżu, stulecie urodzin Juliusza Mieroszewskiego, 110 rocznica urodzin Józefa Czapskiego. Pomysły na obchody i prezentację dorobku Kultury (wydawnictwa, filmy, konferencje), potrzeba „odbrązowienia" postaci Redaktora.

  • Był raz Redaktor...

    Program II Polskiego Radia: audycja o Jerzym Giedroyciu „Był raz Redaktor" (2006). Jerzy Giedroyc: Polska pierwsza uznała niepodległości Ukrainy - to znakomite posunięcie. Nieufność sąsiadów wobec Polski, podejrzewanej o imperialistyczne zakusy. Czesław Miłosz: ważny postulat Giedroycia: doprowadzenie do porozumienia miedzy Polską, Białorusią, Litwą i Ukrainą. Upieranie się przy granicach sprzed wojny jest niemożliwe. Giedroyc - człowiek Wschodu. Nikt z nas nie wierzył w upadek imperium sowieckiego za naszego życia. Nie było żadnego zespołu - tylko Jerzy Giedroyc decydował o zawartości Kultury. Wizyta w Maisons-Laffitte: furtka z dzwonkiem, gabinet Redaktora, pokoje prywatne, zbiory i archiwa (m.in. korespondencja, wycinki z prasy). Zofia Hertz o początkach siedziby i Kulturze po śmierci Redaktora. Negatywna ocena sytuacji we współczesnej Polsce, „nikt nie myśli o Ojczyźnie". Skutki komunizmu. Jak wyglądała wizyta u Giedroycia. Bohdan Osadczuk: nie mamy już postaci takich jak Giedroyc. Deklasacja elit politycznych. Praca, poczucie obowiązku. Tutaj się żyło obowiązkiem. Poczucie niezależności Giedroycia. Nie bał się mówić to, co myśli. Specyficzna komuna. Dyskusje o Polsce.

  • (bez sygn - 30) Inżynier Stanisław Piaskowski – autor okładki. O książkach i czasopismach.

    Wywiad Teresy Torańskiej z Jerzym Giedroyciem i Zofią Hertzową.
    Inżynier Stanisław Piaskowski – autor okładki do numeru 2 (i taka została – zmienił się tylko kolor). Konkurencyjne pisma i gazety emigracyjne. Drukarnie, w których drukowano „Kulturę” – i problemy z tym związane. Łącznie wydane numery 2 i 3 w 1947 roku (bez korekty). Credo „Kultury” (m.in.: nie służyć gettu polskiemu na emigracji lecz przełamać izolację w stosunku do Europy jak i do Kraju). Wciąż aktualne.
    O książkach i czasopismach. Ryszard Dobrowolski i jego ideologiczny atak na „pustkę i beznadziejność”, skisłą atmosferę” wydawnictw emigracyjnych – w tym „Kultury”. Prenumerata gazet z Polski (po 1956 roku). 1953 – początek wydawania  książek w Bibliotece Kultury (wcześniej sporadycznie). Gombrowicz, Orwell. Credo z drugiego numeru – „Cel nie jest osiągnięty, ale postulaty są niezmienione”. Cel: odzyskanie niepodległości i budowanie środkowo - wschodniej Europy. Polska jest „krajem z Gombrowicza” – „nie jest mocarstwem i nie może być Czechosłowacją” – „zawisła w powietrzu”. Nie przedmurze – lecz na przeciągu historii. Mamy możliwości  kształtowania, oddziaływania na całą wschodnią Europę.
    Możemy być pośrednikiem w odbiorze kultury zachodniej, jak i wzorem.



     

  • Jerzy Stempowski - sylwetka

    Jerzy Stempowski (Hostowiec) - samotnik. Bardzo dobrze wychowany, kulturalny, uprzejmy. Studia medyczne - podjęte z ciekawości. Historia Blacka - psa, uratowanego przez generała - weterynarza. Stempowski zaskoczył go wiedzą medyczną. „Interesowała go choroba, a nie człowiek".
    Opowieść związana ze śmiercią Andrzeja Stawara. Jego przyjazd do Paryża, choroba (rak żołądka). Szpital, ostatnie chwile. Konieczność zorganizowania pogrzebu, kłopoty z dokumentami, kontakt z ambasadą. Spopielenie zwłok, prochy wysyłane w paczce do Warszawy, LOT-em, na adres Związku Literatów. Władza organizuje pogrzeb w Alei Zasłużonych, ustanawia nagrodę im. Stawara, w prasie pojawiają się wielkie nekrologi. Trzy dni potem „Kultura" wydaje jego książkę - eseje. Nagroda zostaje odwołana.
    Jerzy Stempowski a inni członkowie „Kultury". Przyjacielskie kontakty. Nocne Polaków rozmowy; z Jerzym Giedroyciem na tematy polityczne. „Opowiadał swoje eseje", potem przysyłał, w formie prawie niezmienionej. Skromne życie Stempowskiego w Szwajcarii, u zaprzyjaźnionej rodziny.

    Wywiad Izabelli Chruślinskiej z Zofią Hertzową. Materiały do książki pt. „Była raz Kultura…"

  • Zofia Hertz o Juliuszu Mieroszewskim

    Juliusz Mieroszewski, redaktor Ilustrowanego Kuryera Codziennego w Krakowie. Historia rodzinna: wyjazd wraz z żoną i córką, pobyt na Środkowym Wschodzie. Służba w Brygadzie  Karpackiej - gdzie poznają się z Jerzym Giedroyciem. Związek żony z innym mężczyzną, rozwód. Mieroszewski pije - z nałogu wyciąga go młoda kobieta, Inka Czechowiczówna. Ślub, emigracja do do Londynu. Oddana „zakochana po uszy". Szyła mu wszystko, ubranie, płaszcze. Śmierć Mieroszewskiego. Operacja Inki (pierwsza kobieta w Anglii po takiej operacji serca).

    Wywiad Izabelli Chruślinskiej z Zofią Hertzową. Materiały do książki pt. „Była raz Kultura…"

  • Jerzy Giedroyc w niełasce

    Geneza niełaski Jerzego Giedroycia i ludzi z nim związanych. „Jerzy nie był z tych, którzy słuchają przełożonych", „starał się prowadzić politykę niezależną". Powód: artykuł zestawiający Tobruk i Monte Cassino, który nie spodobał się gen. Andersowi. Skutek: przeniesienie Giedroycia do Gallipoli, na oficera oświatowego do bazy. Krótko, potem wyjeżdża do Londynu.
    Stara ekipa - związana z Józefem Czapskim i Jerzym Giedroyciem - „w niełasce". Pojawiają się nowi ludzie; Zofia Hertz - mianowana kierowniczką drukarni (choć się na tym nie znała). Potem: skierowanie do biura spisującego oszczędności żołnierzy (w Anconie). Po tych epizodach: powrót do Rzymu i Florencji.

    Wywiad Izabelli Chruślińskiej z Zofią Hertzową. Materiały do książki pt. „Była raz Kultura…"

  • Audycja Lucjana Śniadowera z okazji 10 lecia "Kontynentu". RFI lipiec 1984 r.

    Audycja Lucjana Śniadowera z okazji 10 lecia "Kontynentu". RFI 22 lipca 1984 r. Występują: Jerzy Giedroyc i Natalia Gorbaniewska.

    Lucjan Śniadower tak wspominał okoliczności powstania tego nagrania: "Latem 1984 roku wypadała dziesiąta  rocznica powstania "Kontynentu", redagowanego przez zaprzyjaźnionego z nami Władimira Maksimowa. Współpracowałem wówczas z Polską Sekcją Radio France Internationale i chciałem zrobić audycję o "Kontynencie". Dodatkową okazją było to, że tuż przedtem, na specjalnie w tym celu zwołanej konferencji prasowej w Rzymie, Andriej Tarkowski oznajmił, że zamierza pozostać na Zachodzie. Swoje oświadczenie złożył w towarzystwie Władimira Maksimowa, Mścisława Rostropowicza i Jurija Lubimowa. Wszyscy oni, wraz z innymi wybitnymi przedstawicielami rosyjskiej kultury, należeli do nieformalnego kręgu "Kontynentu", stworzonego przez Maksimowa.

    Członkami kolegium redakcyjnego pisma byli Józef Czapski, Jerzy Giedroyc i Gustaw Herling-Grudziński. Zadzwoniłem więc do Maisons-Laffitte i poprosiłem Jerzego Giedroycia o rozmowę dla RFI na temat "Kontynentu". Zgodził się bez wahania i następnego dnia przyjechałem do "Kultury". Zanim zaczęliśmy właściwą rozmowę, Jerzy Giedroyc powiedział: 
    – Pewnie Pana to zdziwi, ale będzie to mój pierwszy radiowy wywiad w życiu. 
    Rzeczywiście, zdziwiłem się bardzo. 
    – Jak to, ani BBC ani Free Europe przez tyle lat ? 
    – Tak się jakoś złożyło – padła odpowiedź.
    – A na ten wywiad zgodziłem się tylko dlatego, że dotyczy Rosjan i "Kontynentu". 

     

  • Jerzy Giedroyc o Juliuszu Mieroszewskim dla "Kontaktu"

    Audycja Romana Kałuży poświęcona Juliuszowi Mieroszewskiemu z udziałem Jerzego Giedroycia. Cz. 1. Audycja nr 29 z grudnia 1984 (PWK Kontakt).

  • Jerzy Giedroyc o Juliuszu Mieroszewskim dla Radia "Kontakt" cz. 2.

    Audycja Romana Kałuży poświęcona Juliuszowi Mieroszewskiemu z udziałem Jerzego Giedroycia. Cz. 2. Audycja nr 29 z grudnia 1984 (PWK Kontakt).