Logo du portail Kultura Paryska 17 octobre 2019

Les années les plus importantes

27 juillet 1906 Naissance à Minsk Litewski de Jerzy Giedroyc, l'ainé des trois fils d'Ignacy Giedroyc et Franciszka, née Starzycka.
1909 Naissance de son frère Zygmunt.
1916
Les parents envoient Jerzy faire ses études à Moscou au Collège du Comité Polonais; il loge dans une chambre en ville.
1917 Après la Révolution de février, à la fin de l'année scolaire, il rentre à Minsk. Il étudie alors au collège de Polska Macierz Szkolna (Organisation patriotique des Ecoles polonaises).
1918  La famille déménage probablement en été, à Varsovie. Jerzy poursuit sa scolarité au Collège-Lycée Jan Zamoyski.
1920  S'engage à 14 ans, dans l'Armée Polonaise pendant la guerre polono-russe en tant que volontaire, et sert de télégraphiste à l'Etat major du Premier district militaire de Varsovie.
1922  Naissance de son jeune frère Henryk.
1924 S'inscrit à la faculté de droit de l'Université de Varsovie. Il terminera ses études en 1929. A l'université il participe activement à la corporation étudiante Patria et au mouvement inter-corporatif.
1926 Lors du coup d'état du maréchal Piłsudski, en tant que membre de Patria, il prend d'abord le parti du gouvernement, puis change d'avis.
1928 Adhère à l'organisation Myśl Mocarstwowa (Pensée impériale) et devient rédacteur en chef du journal Dzień Akademicki (Jour Universitaire), supplément du journal Dzień Polski (Jour de Pologne). Travaille au service de presse du Conseil des Ministres.
1929 Commence des études d'histoire à l'Université de Varsovie.
1930 Obtient le poste de secrétaire du ministre de l'agriculture Leon Janta-Połczyński. Dirige la rédaction du premier numéro du trimestriel Wschód (L'Est).
1931 Epouse Tatiana Schvetzoff et emménage avec elle dans un appartement de la rue Brzozowa.
Devient rédacteur en chef du supplément du journal Dzień Polski (Jour de Pologne) dont la nouvelle formule s'appellera Bunt Młodych (La Révolte des jeunes).
1932 En  automne de cette année Giedroyc s'émancipe de son journal Bunt Młodych (La Révolte des jeunes), et de l'organisation Myśl Mocarstwowa (Pensée Impériale).
1933  Entre au Conseil Suprême de l'Union des Organisations Politiques Conservatrices, comme représentant du Parti de la Droite Nationale, dirigé par Janusz Radziwiłł. Bunt Młodych devient indépendant et bihebdomadaire.
1934 Roger Raczyński, vice-ministre, est le nouveau supérieur hiérarchique de Jerzy Giedroyc au Ministère de l'Agriculture.
1935 En fin d'année, Giedroyc démissionne du Ministère de l'Agriculture.
1936 Prend son nouveau poste au Ministère de l'Industrie et du Commerce.
1937 Bunt Młodych (La Révolte des Jeunes) change de formule et prend le nom de Polityka (La Politique).
1938 Polityka publie sa Déclaration de principes intitulée "L'Idée impériale polonaise". 
1939 Nommé chef de département au Ministère de L'Industrie et du Commerce. Se rend à l'Exposition Universelle de New York sur le transatlantique MS Batory. Polityka devient hebdomadaire.
5 septembre: Giedroyc est évacué de Varsovie. Durant l'évacuation vers la frontière roumaine, il rédige le bulletin Ostatnie Telegramy (Derniers Télégrammes).
18 septembre: Traverse la frontière avec la Roumanie. Son frère Henryk et sa femme Tatiana l'accompagnent.
24 septembre: A Bucarest, est nommé secrétaire particulier de l'ambassadeur Roger Raczyński.
1940 Rencontre avec un envoyé spécial de l'Abwehr. Accusé de corruption, dans "L'affaire pénale Jerzy Giedroyc et ses camarades", puis innocenté.
4 novembre: Evacuation de l'ambassade de Pologne; Giedroyc reste à Bucarest où il dirige le Bureau polonais de l'ambassade du Chili.
1941  Est évacué à Istanbul avec l'aide de diplomates anglais.
12 avril: Arrivée à Jaffa en Palestine. Jerzy et son frère Henryk rejoignent la Brigade indépendante de chasseurs des Carpates; ils sont affectés au service des transports.
26 août: Se trouve à Tobrouk ville libyenne assiégée, où il dirige un magasin-cantine mis en place par la NAAFI (Navy Army air Force Institutes).
Participe à la rédaction du journal du service des transports de la Brigade indépendante de chasseurs des Carpates: Przy kierownicy w Tobruku (Au volant à Tobrouk).
1942 Stationne à Gazala, en Cyrénaïque, et à Alexandrie. Il est envoyé à Mossoul, en Irak.
1943 Suite à sa rencontre avec  Joseph Czapski, il se retrouve dans l'entourage du général Anders et travaille désormais au Service d'information et d'éducation de l'Armée Polonaise de l'Est. Devient chef du département de la Presse et des Editions militaires. Réforme le journal Orzeł Biały (Aigle blanc) et édite Dziennik Żołnierza APW (Journal du Soldat de l' Armée Polonaise de l'Est). Fait la connaissance de Zofia Hertz et de Juliusz Mieroszewski (ses futurs proches collaborateurs à Kultura). Est nommé officier de la propagande.
1944 Jerzy Giedroyc débarque à Tarente, en Italie, où il combat à présent dans le 2ème Corps de l'Armée polonaise. Il passe 15 jours en prison pour avoir publié dans le journal Orzeł Biały (Aigle Blanc), un article Libia a Cassino (La Libye et le Mont Cassin) dans lequel il ose comparer les deux batailles. Démission du poste de Chef du Département de la Presse et des Editions militaires.
1945 Devient officier chargé d'éducation au Centre de formation des blindés à Gallipoli. Part à Londres sur ordre du général Anders.
1946  Fondation à Rome de l'Institut Littéraire par le Chef de l'Etat major de l'armée polonaise, en accord avec le gouvernement polonais à Londres. Jerzy Giedroyc nommé directeur de l'Institut par le général Anders.
1947 À Rome, parait le premier numéro de la revue Kultura sous la rédaction de Jerzy Giedroyc et de Gustaw Herling-Grudziński. L'Institut Littéraire déménage en France.
1948  Démobilisation de Jerzy Giedroyc et ses collaborateurs de l'Institut Littéraire, jusqu'alors militaires.
1950 Diffusion de Kultura interdite en Pologne.
1951 Czesław Miłosz, alors diplomate communiste, "choisit la liberté". Pendant plus d'un an, il habite dans la maison de Kultura.
Henryk Giedroyc rejoint l'équipe de Kultura.
1954 Appel à contribution lancé auprès des lecteurs pour aider l'Institut Littéraire à acheter son nouveau siège. L'Institut emménage dans une maison au 91, avenue de Poissy, à la frontière entre Maisons Laffitte et Le Mesnil-le-Roi.
1961 Jerzy Giedroyc voyage aux Etats-Unis.
1962 Parution du premier numéro de Cahiers Historiques; entre 1962 et l'an 2000, année de sa mort, Jerzy Giedroyc aura édité 133 numéros de cette revue.
1966 Henryk Giedroyc, le jeune frère de Jerzy, épouse Leda Pasquali.
1969 Witold Gombrowicz meurt à Vence. Deux mois plus tard, à Berne, meurt Jerzy Stempowski.
1973 Mort de Zygmunt Giedroyc, l'autre frère de Jerzy resté en Pologne.
1974 Jerzy Giedroyc rencontre Alexandre Soljenitsyne à Zurich et obtient son accord pour "L'Archipel du Goulag".  
J. Giedroyc, J. Czapski et G. Herling-Grudziński entrent au comité de rédaction de la revue de l'émigration russe Kontinient (Continent), fondée par l’écrivain Vladimir Maximov.
1975 Entretien de Jerzy Giedroyc avec la rédaction de la revue polonaise de Londres "Aneks", entretien qui, selon sa volonté, ne sera publié qu'en 1986.
1976 Juliusz Mieroszewski, le plus proche collaborateur du Rédacteur, meurt à Londres.
1977 Giedroyc publie la "Déclaration sur la question ukrainienne", cosignée, à son initiative, par des émigrés polonais, tchèques, russes et hongrois.
1979  Mort de Zygmunt Hertz.
1980 L'hebdomadaire "Le Point" publie un entretien avec Jerzy Giedroyc sur "les événements du mois d'août" de cette année-là en Pologne, qui ont conduit à la création de "Solidarność".
1985 Dans le numéro 459 de Kultura, Jerzy Giedroyc déclare : /.../ "je n'ai jamais cherché et je ne cherche pas de successeur ni de remplaçant; malgré mon âge avancé je n'ai pas l'intention de mourir tout de suite, car je crois avoir encore beaucoup de choses à faire".
1986 Le 8 octobre, dans l'hebdomadaire clandestin de Varsovie, Tygodnik Mazowsze (Hebdomadaire de Mazovie), parait un entretien avec Jerzy Giedroyc, à l'occasion du 40ème anniversaire de l'Institut Littéraire.  
1988  Rencontre avec Lech Wałęsa au "Centre du Dialogue", lieu culturel dirigé par  les frères marianistes polonais à Paris.
1989 Giedroyc reçoit le prix de la section polonaise du PEN club pour "contributions exceptionnelles apportées à la littérature polonaise".
1990 Il refuse le diplôme du mérite pour la promotion de la culture polonaise à l'étranger.
1991 A la Bibliothèque polonaise de Paris, Jerzy Giedroyc reçoit de l'Université Jagellonne de Cracovie, son premier titre de Docteur Honoris causa.
1994 Le Rédacteur refuse "L'Ordre de l'Aigle blanc", la plus haute distinction polonaise.
1995 Jerzy Giedroyc participe à la promotion du livre Autobiografia na cztery ręce (Autobiographie à quatre mains), co-écrite avec Krzysztof Pomian. Sa correspondance avec Constantin Jeleński est publiée dans la collection "Archives Kultura".
1996 Le président de la République de Pologne A. Kwaśniewski lui rend visite.
Jerzy Giedroyc est décoré de la Croix d'officier de la Légion d’honneur.
1997 Giedroyc reçoit des mains d'Algierdas Brazauskas, président de la République de Lituanie, le titre de citoyen d'honneur de ce pays.
Publication de sa correspondance avec l'écrivain Andrzej Bobkowski.
1998 Le Président d'Ukraine, Leonid Koutchma, le décore de l'Ordre national du Mérite de troisième degré. La Lituanie lui attribue l'Ordre de Gediminas. Publication de sa correspondance avec Jerzy Stempowski.
1999 Publication de la correspondance avec Juliusz Mieroszewski.
2000 Le Rédacteur répond aux questions d'internautes polonais  durant un chat sur le portail Onet. Le 14 septembre Jerzy Giedroyc meurt à Maisons-Laffitte à l'âge de 94 ans. Il est enterré au cimetière du Mesnil-le-Roi.
En novembre de l'an 2000, parait le dernier numéro de Kultura (10/637).

Jerzy Giedroyc
Apel do czytelników i przyjaciół - 1959

Z wielu względów trudno nam poruszać w druku niektóre problemy, sądzimy więc, że list, pozwalając nam na większą swobodę, spełni rolę niejako wewnętrznego biuletynu, informującego o naszych poczynaniach.
Polska ma największą emigrację polityczną i zarobkową ze wszystkich krajów Europy Środkowowschodniej. Temu też przypisujemy w pierwszym rzędzie fakt, że w ciągu lat już ponad jedenastu ukazuje się takie pismo, jak „Kultura”. Być może wybór Francji na siedzibę pisma okazał się o tyle szczęśliwy, że duże centrum międzynarodowe daje dostęp do wiadomości politycznych i kulturalnych, ułatwia śledzenie sytuacji w Polsce i chroni od zamknięcia się w jednym politycznym środowisku.
Przywiązujemy dużą wagę do równoległego rozwoju różnych ośrodków emigracji i do współpracy z nimi, rozumiejąc zwłaszcza znaczenie ośrodków zamorskich. Równocześnie, zapewne dzięki sile polskiej paryskiej tradycji, „Kultura” przekształciła się w rodzaj instytucji, na szczęście niebiurokratycznej, bo z bardzo szczupłym personelem.
Dom nasz w Maisons-Laffitte pod Paryżem, zakupiony dzięki pomocy czytelników-przyjaciół, w znacznym stopniu wypełnia biblioteka, jak się zdaje jedyna tego typu na świecie, bo zawierająca zarówno publikacje emigracyjne od 1939 roku, jak książki i czasopisma wydawane w Kraju i na emigracji po 1945 r., nie mówiąc o literaturze zachodniej. W obecnej chwili biblioteka liczy 16 000 tomów i jest stale uzupełniana. — Obok niej jest biblioteka pism obejmująca komplety pism w języku polskim, ukraińskim, litewskim, czeskim, rumuńskim oraz w językach zachodnich. To gromadzenie zbiorów okazało się, jak dowiódł upływ czasu, rozsądne, gdyż posiadamy druki niełatwe już do znalezienia nawet w bibliotekach Warszawy czy Krakowa. Zarazem nasza działalność, początkowo ograniczona do wydawania miesięcznika, rozszerzyła się na inne dziedziny mocą samej konieczności. Wskutek pogłębiającego się kryzysu organizacji politycznych wiele zadań, które mogłyby być spełniane przez większe grupy, spada na barki naszego zespołu. Tak więc spostrzegliśmy, że zaczynając od małego, stopniowo zostaliśmy zmuszeni do podjęcia szeregu prac i doraźnych, i obliczonych na dalszą metę.
Przedstawiając nasze plany zaczniemy oczywiście od naszego pisma. Chcielibyśmy udzielać możliwie dużo miejsca życiu emigracji w różnych krajach, i to nie tylko w formie aktualnych wiadomości, ale opisów i analiz socjologicznych. Jak wiadomo, jest to dotychczas teren niemal dziewiczy. Drukowaliśmy już fragmenty pierwszej w tej dziedzinie książki o polskiej emigracji w Wielkiej Brytanii, pióra B. Sulika i B. Czaykowskiego. Książkę tę wydamy w bieżącym roku. Zagadnienie młodzieży wychowanej poza Polską i już dwujęzycznej szczególnie nas obchodzi i doceniamy ważną rolę, jaką ta młodzież może odegrać w przyszłości, stanowiąc pomost pomiędzy odmiennymi kulturami.
Co do naszego stosunku do Kraju, to nie możemy chyba być oskarżeni o sztywność postawy. Zawsze dbaliśmy o jak najżywszy kontakt z tym, co się tam odbywa, i nasz stosunek jest, pochlebiamy sobie, rzeczowy czy też empiryczny. Gotowi jesteśmy popierać każdą zmianę, która wychodzi na dobre 28 milionom mieszkańców Polski, jak złożyliśmy tego dowód w Październiku i bezpośrednio po Październiku. Wydaliśmy wtedy natychmiast w osobnej broszurze przemówienie Gomułki, chcąc, aby dotarło do jak najwięk szej liczby odbiorców naszego pisma. Natomiast w walce z tendencjami powrotu do dawnego stanu rzeczy nie widzimy możliwości jakichkolwiek kompromisów. Tendencje te, naszym zdaniem, uległyby osłabieniu wskutek nowego układu międzynarodowego, dlatego też nieraz opowiadaliśmy się na łamach „Kultury” za koncepcją strefy zneutralizowanej i zdemilitaryzowanej w środku Europy.
Środowiska emigracyjne mają nieraz skłonność do zasklepiania się w swoim narodowym kręgu albo, przeciwnie, do zatracania swojej odrębności. I jedno, i drugie wydaje się nam szkodliwe. Stąd, starając się wyławiać nowe emigracyjne talenty literackie, uważamy zarazem za konieczną konfrontację polskich osiągnięć w literaturze, nauce i sztuce z podobnymi osiągnięciami krajów, gdzie nam przebywać wypadło. Publikujemy więc omówienia dzieł albo utwory obce w przekładzie. Korzystając z Paryża jako miasta, gdzie spotykają się ludzie różnych narodowości, zapewniliśmy współpracę szeregu pisarzy cudzoziemskich. Nieraz zdarza się, że ich utwory ukazują się w „Kulturze” niemal równocześnie z drukiem oryginału w innym języku. Zdarza się też, że utwory pisarzy polskich pojawiają się najpierw w „Kulturze”, a następnie, wydane w tłumaczeniu, przyczyniają sporo hałasu na terenie międzynarodowym. Nie ograniczamy się do tej wymiany i postanowiliśmy zrobić próbę nawiązania ściślejszej łączności z cudzoziemcami.
W bieżącym roku zostanie wprowadzony w „Kulturze” kwartalny dodatek, w językach angielskim i francuskim, zawierający ciekawsze materiały, mogące zainteresować tych czytelników, którzy nie znają polskiego. W jaki sposób, obok wydawania pisma, udało się nam działać również jako dom wydawniczy, sami nie bardzo wiemy. Niemniej „Biblioteka «Kultury»” obejmuje już dzisiaj ponad czterdzieści pozycji. Akcja ta rozwinęła się głównie w ciągu ostatnich kilku lat i zadecydowała o tym wyraźna potrzeba. Nie dublujemy innych firm wydawniczych, wybieramy książkę, jeżeli nie może się ona gdzie indziej ukazać. W tej sytuacji są książki, które, czy to ze względu na nazwiska ich autorów, czy na ich treść, nie mają szans w Polsce. Tak np. olbrzymia ilość tłumaczeń z obcych języków sprowadza się w Polsce, wskutek wymagań cenzury, głównie do beletrystyki, natomiast dzieła o charakterze ideologicznym, nieraz podstawowe dla myśli współczesnej, są zakazane. Powoduje to bardzo ujemne skutki, gdyż ucieczkę od problematyki pozaliterackiej jako „niebezpiecznej”. Zresztą niektóre dzieła literackie też są objęte zakazem cenzury.
Jakkolwiek pracujemy na emigracji i zasadniczo dla emigracji, wierzymy, że myśl wyrażona w polskim języku, czy będą to utwory oryginalne, czy tłumaczone, stanowi pewną całość i że powinniśmy wypełniać te luki. Tym się kierując, wydaliśmy w końcu ubiegłego roku tak zupełnie różne pozycje, jak „Wybór pism” Simone Weil, „Człowiek zbuntowany” Camusa, powieść „W polu” Rembeka, „Rewolucję manadżerską” Burnhama.
Nasz program na najbliższą przyszłość przewiduje pierwszą doprowadzoną do ostatnich czasów „Historię Polski” Pawła Zaremby; polski przekład „Doktora Żiwago” Borysa Pasternaka, który przygotowuje Paweł Hostowiec, oraz specjalną kolekcję pod nazwą „Dokumenty”. Będzie ona zawierać materiały dotyczące zagadnień, które żywo obchodzą ludzi w Kraju czy też mają duże znaczenie ogólne. W kolekcji tej ukazał się obecnie „Program Związku Komunistów Jugosławii” wraz z najważniejszymi krytykami prasy sowieckiej, mającymi charakter zasadniczy.
W najbliższym czasie ukaże się: „Kultura masowa” — dyskusja o mass culture tocząca się obecnie w Ameryce, w opracowaniu i przekładzie Czesława Miłosza, i jako dalsze tomy: antologia artykułów ogłoszonych w ostatnich latach przez antystalinowskich marksistów zachodnich oraz antologia polskich prac z okresu „burzy i naporu”, tj. z lat 1955-1957.
Leży nam na sercu nieznajomość problematyki polskiej u najbliższych sąsiadów i, na odwrót, nieznajomość problematyki tych sąsiadów u nas. Dlatego przystępujemy, na razie dorywczo, do wydawnictw książkowych w językach obcych.
W najbliższym czasie ukaże się czeski przekład „Cmentarzy” Marka Hłaski oraz antologia w ję- zyku ukraińskim „Rozstrzelane Odrodzenie”, obejmująca utwory (poezja, proza, dramat, esej) 40 najwybitniejszych pisarzy Ukrainy Sowieckiej z okresu 1917-1933. Ponieważ pisarze ci w większości zostali zlikwidowani, a dzieła ich są zakazane, antologia ta, objętości ok. 800 stron, będzie zapewne dla czytelników znających ukraiński, a przede wszystkim dla samych Ukraińców prawdziwym odkryciem nieznanej Ukrainy. Przedsięwzięcie, przyznajemy, dość szaleńcze, ale celowe, jeżeli liczą się akty zmierzające do poprawy stosunków polsko-ukraińskich. Kończąc ze sprawami wydawniczymi, przechodzimy do innych działów.
„Kultura” co roku przyznaje dwie nagrody literackie, jedną dla pisarza emigracyjnego, drugą dla krajowego, w wysokości 100 000 franków każda, oraz nagrodę plastyczną, w wysokości 70 000 franków. Napływ młodzieży z Kraju do Paryża na kilkumiesięczne pobyty związane ze studiami przyczynia nam wielu trosk. Młodzież ta jest, z powodu braku dewiz w Kraju, najczęściej zupełnie bez pieniędzy, z trudnością daje sobie radę w obcym mieście. Nie sposób jest odnieść się do jej losu obojętnie. Ustanowiliśmy więc dwa stypendia paromiesięczne po 25 000 franków i, biorąc pod uwagę, że hotele pochłaniają znaczną część studenckiego budżetu, zapewniamy potrzebującym bezpłatne mieszkanie w domu „Kultury”. Nie jest to akcja filantropijna, ale pomoc tym, co faktycznie studiują, robią prace dyplomowe, odbywają praktyki specjalizacyjne etc. Nie jest to też akcja polityczna, jakkolwiek mogłaby być tak w Warszawie interpretowana, toteż musi być prowadzona bardzo dyskretnie.
Zresztą na brak pieniędzy cierpią nie tylko przybysze z Kraju. Szereg literatów na emigracji, czy to ze względu na wiek, czy choroby, jest w nędzy, dlatego zmuszeni zostaliśmy wprowadzić dwa stypendia dla nich, jedno stałe, a drugie zmienne, w wysokości mniej więcej 25 000 franków każde.
Wydając miesięcznik i książki chcemy, żeby trafiały one do rąk nie tylko emigracyjnych czytelników. Wysyłamy więc bezpłatnie od 500 do 700 egzemplarzy każdej pozycji do Polski, częściowo pocztą, przede wszystkim przez okazje, nie możemy też, rzecz jasna, traktować przybyszów stamtąd jako handlowych klientów i dostają oni nasze wydawnictwa darmo. W Polsce szereg osób wypuszczonych z więzień po Październiku 1956 znajduje się w skrajnej nędzy (często jest to forma dalszego prześladowania). Pomagamy im w miarę naszych możliwości, wybierając ludzi wybitnych i zasłużonych, niezależnie od ich przekonań politycznych, przez wysyłanie co miesiąc trzech do czterech paczek. Ten nasz program jest, jak na pismo emigracyjne, bardzo ambitny i nieraz spotykamy się ze zdaniem, że zapewne stoją za nami jakieś potężne instytucje czy fundusze. Na szczęście, czy niestety, zdanie to nie odpowiada prawdzie. Z naciskiem podkreślamy, że „Kultura” nie korzysta z niczyjej subwencji i nie jest związana z żadną organizacją, ani polską, ani cudzoziemską. Czasami ludzie dobrej woli pomagają nam jednorazowymi darami na poszczególne cele, czasami uzyskujemy pomoc na wydanie jakiejś książki, ale cały ten budżet musi być wygospodarowany z własnych funduszów, to jest z prenumerat „Kultury” i sprzedaży książek.
Gdybyśmy, zamiast rozwijać stopniowo nasze wydawnictwo w ciągu ubiegłych lat jedenastu, zaledwie utrzymywali je przy życiu, być może żenowałoby nas stwierdzenie, jakie nastąpi. Oto w chwili, kiedy wyraźniej niż kiedykolwiek dostrzega się społeczny pożytek takiej placówki jak nasza, zauważyć możemy w niektórych środowiskach emigracyjnych apatię oraz skłonność do odwracania się od polskich pism i książek. Przyczyny tego zjawiska są wielorakie, niepoślednie jednak znaczenie ma zapewne poczucie braku jasno określonych celów. My natomiast sądzimy, że najważniejsza jest postawa czynna i że celów działania jest raczej nadmiar — świadczą o tym chociażby dyskusje, zarówno na emigracji jak w Kraju, na temat wielu utworów przez nas drukowanych. Dlatego zwracamy się do naszych czytelników z prośbą o współpracę w przełamywaniu zaraźliwej apatii. Pomóc nam można tymi środkami, które stanowią naszą podstawę finansową, tj. prenumerując pismo i kupując nasze książki. Reforma monetarna we Francji ugodziła nas dotkliwie, gdyż podniosła znacznie koszta drukarni, prądu elektrycznego, poczty etc. Mimo to prenumerata „Kultury”, 6 dolarów rocznie, a więc 50 centów miesięcznie, jest jedną z najniższych.
Każdy, werbując nowych prenumeratorów, przekonując przyjaciół (a być może i siebie), że nasze książki zasługują na to, aby je kupować, przyczynia się do powodzenia naszej akcji. Prenumerata stanowi minimum, ale nie wystarcza. Idzie również o kupowanie książek. Rozsprzedana książka pozwala na wydanie następnej, umożliwia również bezpłatną wysyłkę do Polski. Oczywiście, można się z nami w wielu rzeczach nie zgadzać, mamy jednak nadzieję, że można ocenić nasze dobre intencje. Jeżeli nie zawsze mamy rację, to w każdym razie prowadzimy uczciwą dyskusję i nie wstydzimy się przyznawać do błędów.
Naszym zdaniem postawa czynna, choćby niekiedy prowadziła do różnic w opiniach, może jedynie nadać sens naszej emigracji. Po raz pierwszy zwracamy się do emigracyjnych czytelników z takim apelem. Dotychczasowy nasz dorobek daje gwarancję, że nie idzie tu o podtrzymanie efemerydy, ale o umożliwienie dalszego rozwoju placówce, która złożyła egzamin samowystarczalności. Stale ostatnio zwężający się zakres swobody słowa w Kraju zmu sza nas do szczególnego wysiłku.
Maisons-Laffitte, w marcu 1959
REDAKTOR JERZY GIEDROYC

 

RETOUR VERS LE HAUT DE LA PAGE »