Logo Kultura Paryska 24 maja 2017
A-Z
Stanisław Gliwa
Biografia
Artysta ur. 26 marca 1910 r. w Siedliskach pod Rzeszowem zm. 7 lipca 1986 r. w Londynie
Drukarz i grafik, twórca szaty graficznej i winiety pierwszego numeru "Kultury" oraz sygnetu Instytutu Literackiego.
W latach 1929-1939 studiował - z przerwą na odbycie służby wojskowej - w krakowskiej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego, w trakcie studiów był członkiem grupy artystycznej "Szczep Rogate Serce" Stanisława Szukalskiego. W 1937 r. został nauczycielem i kierownikiem Wydziału Grafiki w Gimnazjum Przemysłu Artystycznego w Sosnowcu, a w 1938 r. nauczycielem rysunku w Szkole Zawodowej Dokształcającej Męskiej w Katowicach.
3 lipca 1939 r. otrzymał powołanie na ćwiczenia wojskowe w I Baonie Mostów Kolejowych w Krakowie, gdzie służył do wybuchu wojny. Brał udział w kampanii wrześniowej. 19 września 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. Poprzez obozy w
Szepietowce, Nowogradzie, Żerebiłówce, Omelanach, Równem, Płoskirowie, Jarmolincach i Starobielsku, w 1941 r., dotarł do Tockoje, gdzie wstąpił do armii gen. Andersa. Przydzielony do 3/6 kompanii saperów w 6. Dywizji Pancernej przeszedł z nią szlak II. Korpusu, poprzez Bliski Wschód do Włoch.
W Rzymie, zaangażowany w prace Referatu Kultury i Prasy, z ramienia II Korpusu opracowuje graficznie m.in. "Bitwę o Monte Cassino" Melchiora Wańkowicza i album "Ramię Pancerne Drugiego Korpusu". W 1947 r. pracuje nad okładkami książek wydawanych przez Instytut Literacki, projektuje sygnet wydawnctwa, okładkę, winietę i typografię pierwszego numeru "Kultury" oraz logotyp wydawnictwa Casa Editrice Lettere (CEL).
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Winieta pierwszego numeru "Kultury" (czerwiec 1947 r.)
 
 
Księga kasowa Instytutu Literackiego (czerwiec 1947 r.) - notatka o wypłaceniu Stanisławowi Gliwie honorarium za projekty okładki "Kultury" i logotypu wydawnictwa Casa Editrice Lettere (CEL)
 

Sygnet wydawnictwa CEL, z okładki włoskiego przekładu "Dziennika podróży do Austrii i Niemiec" Jerzego Stempowskiego (Paolo Hostowiec "Il Calvrio continua...")
 
 
Sygnet Instytutu Literackiego na okładce powieści A. Struga "Dzieje jednego pocisku" z 1947 r.. Niebawem literę "R" (jak Rzym) zastapi "P" (jak Paryż).  
 
Pod koniec 1947 r. wyjeżdża do Anglii i tym samym jego kontakt z Instytutem się ogranicza do z rzadka pisanych listów. Być może powodem ochłodzenia stosunków było porzucenie przez Jerzego Giedroycia koncepcji graficznej "Kultury", zmiana formatu ictypografii. Numer 2-3 ukazał się już w Paryżu, w mniejszym formacie i układzie, z winietą zaprojektowaną przez Stanisława Piaskowskiego. Z projektów Gliwy pozostał sygnet wydawnictwa (kolumienka), który stał się nieśmiertelnym i powszechnie rozpoznawalnym znakiem Instytutu Literackiego. Stanisław Gliwa w liście do Redaktora (grudzień 1947 r.) tak komentował zmiany: "(...) format jest korzystny i robi dobre wrażenie, druk niechlujny i układ niektórych rzeczy niekorzystny. (...) wydawnictwa Instytutu robią wrażenie bardzo biedne".
W Anglii Stanisław Gliwa, po pobycie w obozie przejściowym, zamieszkał najpierw w Londynie, gdzie podejmował się różnych prac dorywczych, m.in. opracował graficznie książkę gen. Władysława Andersa "Bez ostatniego rozdziału". (pierwsze wydanie Londyn 1949).
W 1951 r. został instruktorem drukarstwa w pracowni rehabilitacyjnej przy szpitalu psychatrycznym Mabledon Park w Tonbridge. W 1957 r. opuszcza Mabledon Park, osiedla się w Southend-on-Sea, pracuje w drukarni Catholic Times i dorywczo w drukarni Rollprint w Londynie. Zakłada  wydawnictwo "Officina Typographica", w którym przez wiele lat wydał kilkadziesiąt wielokrotnie nagradzanych, znakoimcie artystycznie opracowanych książek, setki druków okolicznościowych np. kartek świątecznych, itp.
 
 
Papier listowy oficyny Stanisława Gliwy.
 
W 1963 r. Gliwa rezygnuje ze wszelkich zajęć w innych firmach i poświęca się wyłącznie swej oficynie. Dla powstałej Polskiej Fundacji Kulturalnej projektuje serie wydawnicze i logotyp. W 1968 r. odmawia Jerzemu Giedroyciowi zaprojektowania
znaczka-cegiełki na fundusz Instytutu Literackiego, tłumacząc to nawałem pracy.
W 1976 r. w ramach obchodów 500-lecia angielskiego drukarstwa dostaje zaproszenie do udziału w wystawie 28 prywatnych oficyn. Prezentuje na niej 38 książek i wiele druków.
Umiera 7 lipca 1986 r. Jest pochowany na cmentarzu przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.  
POWRÓT DO POCZĄTKU »