Logo Kultura Paryska 21 września 2017
obrazy, głosy

Dom pracy i spotkań

Dom „Kultury” w Maisons-Laffitte – a właściwie dwa domy, bo najpierw siedziba Instytutu mieściła się przy avenue Corneille, a potem, aż do dziś, przy avenue de Poissy – to nie tylko wydawnictwo, miesięcznik czy ośrodek politycznych koncepcji. To przede wszystkim, przez dziesięciolecia, miejsce nieustającej pracy, także ale po prostu dom, w których się rozmawiało, śmiało i kłóciło, przyjmowało gości, jadało  (czasem słabo, a czasem nieźle), piło, bawiło i niestety też umierało.
„Obrazy i Głosy” to zbiór galerii, pokazujących życie w „falansterze”. Wybraliśmy je spośród tysięcy najciekawszych fotografii z naszego archiwum, są tu fragmenty filmów o „Kulturze” i jej ludziach, są też prywatne „lafickie” nagrania i audycje z zasobów Radia France International, Radia Wolna Europa i Polskiego Radia. Bardzo dziękujemy ludziom i instytucjom za udostępnienie nam swych zbiorów.

Dołożyliśmy wszelkich starań, by ustalić właścicieli praw autorskich. Jeśli kogoś pominęliśmy, prosimy o kontakt w celu załatwienia kwestii formalnych.

 

 

 

  • Wystawa „Kultura i jej krąg”
    Audycja RFI. Rozmowy podczas spotkania w Bibliotece Polskiej po otwarciu wystawy poświęconej „Kulturze”: Gustaw Herling-Grudziński mówi o 40 latach działalności “Kultury”, Bohdan Osadczuk o współpracy z Redaktorem Giedroyciem.
  • Lektury Gustawa Herlinga-Grudzińskiego w 1986 roku
    Audycja RFI. Gustaw Herling-Grudziński omawia literaturę polską w roku 1986, stwierdzając, że podział na dwie literatury – krajową i zagraniczną nie ma już sensu. Mówi o literaturze historycznej i prozie (K. Kersten „Historia PRL-u”, G. Pomian „Protokoły komisji Grabskiego”, S. Kisielewski „Wszystko inaczej”, „40 lat PRL” praca zbiorowa wydana przez Polonię, A. Zagajewski „Jechać do Lwowa”, J. Trznadel „Hańba domowa”) i Herbercie.
  • Początki i rola Kultury (audycja radiowa)
    Audycja radiowa Hanny Marii Gizy (czerwiec 2006), przygotowana z okazji ogłoszonego przez Sejm RP Roku Jerzego Giedroycia. Uczestnicy dyskusji: prof. Rafał Habielski, wykładowca na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych (Instytut Dziennikarstwa), prof. Andrzej Kowalczyk, Instytut Literatury Polskiej UW, Henryk Giedroyc. Archiwalne wypowiedzi Jerzego Giedroycia. Tematyka: „Kultura" - początki, kwestie finansowe, koncepcje, założenia, współpracownicy, odbiór i rola pisma. Jerzy Giedroyc jako twórca powojennej polskiej myśli politycznej. Jerzy Giedroyc o początkach Instytutu Literackiego. Pomysł założenia niezależnej instytucji kulturalnej - przy pomocy wojska (które mogłoby zapewnić park maszynowy, drukarnię). Późniejsze zezwolenie Andersa na powołanie Instytutu Literackiego. Sprzęt od armii (np. namioty od Anglików), handel benzyną. Kredyt na kupienie drukarni. Początki w Maisons-Laffitte. Sytuacja finansowa. Pomoc i oparcie - Józef Czapski i jego kontakty francuskie. Działalność księgarni Libella. Czerwiec 1947 - pierwszy numer „Kultury", pisma „czysto kulturalnego", adresowanego do ludzi z kraju. Dobór autorów: współpracownicy przedwojenni, talenty. Nie decydowały poglądy polityczne, ale: bez endeków, nacjonalistów. „Niewidzialna redakcja" (wg Stanisława Vincenza). Upór - główna cecha. Krytyczne spojrzenie na dzisiejszą prasę - wyciągającą „chwilowe sensacje". „Trzeba był mieć koncepcję i z uporem dążyć do realizacji". Henryk Giedroyc o Redaktorze: „Uparł się. Wierzył w swoją misję" Habielski: Ciągłość działalności Giedroycia. Przed wojną - wydawca książek. Wojna: kontynuacja tej działalności. Oddziaływanie na rzeczywistość poprzez pismo. Kowalczyk: jak zmieniała się koncepcja Giedroycia (początkowo: chęć wydawania klasyki polskiej, książek. Próby wpływania na profil Instytutu (Henryk Giedroyc: wrogowie w „dwójce"). Współpracownicy. Gustaw Herling-Grudziński i jego początkowy wpływ na Kulturę. Potem: odchodzi. Nie chciał „skoczyć w ciemność", postawił na pisarstwo. Maisons-Laffitte jako „falanster". Zebranie wolnych ludzi, dobrowolne, „zakon o specyficznych regułach". Przyjazd Henryka Giedroycia z Londynu. Początki w Corneille. Zniszczony dom. „Kołchoz". Zofia i Zygmunt Hertz. Zofia - niezwykła osobowość, inspirowała Jerzego, była zafascynowana jego planami. „Z Jerzym można było dyskutować. A potem on robił co chciał" Wpływ Zofii Hertz - zajmowała się rachunkami, pełniła funkcję sekretarki redakcji, korekty, prowadziła dom (eksperymenty kulinarne). „Niezastąpiona". Prowadziła korespondencję Jerzego Giedroycia. Zygmunt Hertz - miał dużo możliwości znalezienia pracy (dzięki ojcu), ale zrezygnował z wygodniejszego życia. Jerzy Giedroyc: „Jestem przyzwyczajony do ryzykanckich decyzji w życiu". Odpowiedzialność za współpracowników. „Przypominam pająka" - „łapię w pajęczynę i wypijam krew". Habielski: Umiejętność „zainfekowania" ludzi, skupienia wokół idei. Podobne relacje przed wojną: środowisko skupione wokół Buntu Młodych, Polityki. Maja Prądzyńska - jak Zofia Hertzowa po wojnie. Relacja Giedroyc - Mieroszewski. Kowalczyk: Tezy tekstów Mieroszewskiego dyskutowane, mają „dwóch autorów". Inni autorzy - inaczej, spory, awantury (np. Jeleński, Gombrowicz). Czesław Miłosz. Mógł zaistnieć dzięki Kulturze - miał gdzie drukować po polsku. Miłosz pilnował własnego pisarstwa, bał się uwikłania w politykę. Zarzut „niewdzięczności" Miłosza. Wpływ Giedroycia na piszących do „Kultury". Straszewicz - Giedroyc „odbudowuje go" jako pisarza. Tworzenie zespołu wg kryterium „przydatności" dla Kultury. Gombrowicz, Bobkowski, Straszewicz. Kowalczyk: jak się zmienia skład zespołu. Dochodzą autorzy krajowi (Stefan Kisielewski, Czesław Bielecki, Zdzisław Najder). Cel: by Kultura była czytelna dla odbiorców w kraju i dla emigrantów. Pismo adresowane do inteligencji twórczej, nie do odbiorcy masowego. „Nasłuch" prowadzony na kraj przez Giedroycia. Nasłuchiwał i wybierał to, co najistotniejsze. Ucieczka od opinii pisma emigracyjnego. Odbiór pisma w kraju, rola polityczna po 1956 roku. Koncepcja: systemu nie można obalić, ale może się on zmieniać. Trzeba pobudzać jego plastyczność, walczyć z apatią, bezruchem umysłowym. Docierać też do elity partyjnej. Anegdota o wysyłce paczki z pismem do kraju - list z zażaleniem od członka partii, że brakuje jednego numeru. „Lewicowość" Kultury (tj. trzeba zmieniać komunizm). Reakcja Jerzego Giedroycia na wydarzenia 1956 r. w Polsce - i wzburzenie na emigracji. Giedroyc uznaje Gomułkę za „męża opatrznościowego". Szybkie rozczarowanie. Jaką rolę odegrała „Kultura"? Mit Kultury, mit Giedroycia trwa. Dydaktyczny charakter - „Kultura" jako miejsce, w którym uczymy się myśleć o polityce. Zamiast proponować gotowe rozwiązania - uczyła myślenia, debata publiczna, kształtowanie pomysłów, które zmienią rzeczywistość.
Oglądasz temat
Gustaw Herling-Grudziński

„W ramach naszego podziału pracy do Gustawa należy literatura, zarówno poezja, jak proza. To on w znacznej mierze decyduje o naszej polityce w tej dziedzinie, gdyż ja prawie całkowicie polegam na jego ocenach i opiniach. Dotyczy to przede wszystkim tekstów drukowanych w „Kulturze”, w mniejszym stopniu książek. Zdarzały się nam niekiedy rozbieżności w sprawie jakiejś prozy, gdyż u Gustawa odgrywają dużą rolę antagonizmy osobiste. (...) Gustaw był dla mnie również partnerem w dyskusjach politycznych, choć nasze wymiany poglądów na te tematy nie były takie, jak z Mieroszewskim. Mieroszewski reprezentował moje stanowisko. Gustaw ma inny punkt widzenia. Nie jest chłodnym analitykiem — jest pełen pasji. I jest nie tyle politykiem, ile moralistą. Może właśnie dlatego częste dyskusje między nami na tematy polityczne były dla mnie bardzo ważne. Były ważne również dla „Kultury” - wspomina Jerzy Giedroyc w „Autobiografii na cztery ręce”.

W prezentowanych nagraniach możemy posłuchać samego Gustawa Herlinga-Grudzińskiego oraz opinii innych o pisarzu i jego twórczości („Zawsze zaczynam lekturę „Kultury” od czytania „Dziennika pisanego nocą”" - przekonuje Konstanty Jeleński).