Лого Парижская Культура 6 декабря 2019

ОСНОВНЫЕ ДАТЫ

27 июля 1906 в Минске рождается Ежи Гедройц, первый из трех сыновей Игнация Гедройца и Францишки из дома Стажицких.
1909 Рождается брат Зигмунт.
1916 Родители отправляют Ежи в Москву, где он снимает комнату и учится в гимназии Польского комитета.
1917 После февральской революции, закончив учебный год, возвращается в Минск. Учится в польской гимназии.
1918 Вероятнее всего летом семья переезжает в Варшаву, Ежи поступает в гимназию им. Яна Замойского.
1920 Добровольцем уходит в армию. Четырнадцатилетнего Гедройца назначают телеграфистом при штабе командования
I генерального округа Варшавы.
1922 Рождается брат Хенрик.
1924 Поступает на юридический факультет Варшавского университета, который окончит в октябре 1929 г. Принимает участие в деятельности общества «Патриа» и университетском общественном движении.
1926 Как член «Патрии» во время майского переворота вначале становится на сторону правительства. Из рядов «Патрии» выйдет в
 1929/1930 учебном году.
1928 Вступает в организацию «Мысль моцарствова», становится редактором издания «Дзень академицки», приложения к газете «Дзень польски», которое постепенно превращает в независимое издание «Бунт млодых». Работает в отделе печати Совета министров.
1929 Поступает на исторический факультет Варшавского университета.
1930 Становится секретарем министра сельского хозяйства и сельскохозяйственных реформ Леона Янты-Полчиньского. Редактирует первый номер ежеквартального журнала «Всхуд».
1931 Женится на Татьяне Швeцовой, переезжает в квартиру на ул. Бжозовой. Редактируемое Гедройцем приложение к газете «Дзень польски» меняет название на «Бунт млодых».
1932 Осенью Гедройц начинает процесс отделения издания «Бунт млодых» от организации «Мысль моцарствова».
1933 Входит в состав главного совета Объединения политических консервативных организаций как представитель «Партии национальных правых сил», консервативной партии Януша Радзивилла. «Бунт млодых» начинает выходить как независимое издание (раз в две недели).
1934 Новым начальником Гедройца в Министерстве сельского хозяйства становится вице-министр Роджер Рачиньский.
1935 В конце года Гедройц подает в отставку и увольняется из Министерства сельского хозяйства.
1936 Начинает работу в Министерстве промышленности и торговли.
1937 «Бунт молодых» становится «Политикой». Гедройц расстается с женой.
1938 В «Политике» выходит программная статья «Польская империалистическая идея».
1939 Р
уководит одним из отделов в Министерстве промышленности и торговли. «Политика» становится еженедельником. Путешествует на пароходе «Batorym» в Нью-Йорк на Всемирную выставку.
5 сентября – Гедройца эвакуируют из Варшавы, во время путешествия к румынской границе редактирует бюллетень «Последние телеграммы».
18 сентября – пересекает границу. Берет с собой в Румынию брата Хенрика и бывшую жену.
24 сентября – приезжает в Бухарест, становится секретарем посла Роджера Рачиньского.
1940 Встречается с представителем Абвера, против него выдвинуто обвинение и заведено «уголовное дело Ежи Гедройца и товарищей», впоследствии все обвинения были сняты.
4 ноября – эвакуация посольства. Гедройц остается в Бухаресте в качестве руководителя польского дипломатического отдела при миссии Чили.
1941 Англичане эвакуируют Гедройца в Стамбул.
12 апреля – приезжает в Хайфу. Вместе с братом Хенриком вступает в Карпатскую стрелковую бригаду, обоих направляют в транспортную компанию.
26 августа – попадает в осажденный Тобрук, где организовывает работу военной столовой, участвует в издании журнала «За рулем в Тобруке».
1942 Временно находится в Газали, Киренаике, Александрии. Получает направление в Мосул в Ираке.
1943 После встречи с Юзефом Чапским попадает в окружение генерала Андерса, начинает работу в отделе журналов и военных издательств. Реформирует журнал «Ожел бялы», издает, в частности, газету «Дзенник жолнежа АПВ». Знакомится с Зофьей Херц и Юлиушем Мерошевским. Работает в отделе по связям с общественностью.
1944 Пребывает в Таранто. 2-й польский корпус с декабря 1942 г. ведет бои в Италии. Наказан двухнедельным арестом за публикацию в журнале «Ожел бялы» статьи «Либия и Кассино». Отставка с должности начальника отдела печати.
1945 Направлен сотрудником в отдел информации в Учебный центр бронетанкового вооружения в Галлиполи. По приказу ген. Андерса приезжает в Лондон.
1946 «На основе договоренности с Правительством РП в Лондоне» шеф штаба 2-го корпуса организовывает в Риме Литературный институт. Генерал Андерс назначает Ежи Гедройца директором Литературного института.
1947 Под редакцией Ежи Гедройца и Густава Херлинга-Грудзинского выходит первый номер журнала «Культура». Литературный институт переезжает во Францию.
1948 Демобилизация сотрудников Литературного института.
1950 Запрет распространения «Культуры» в Польше.
1951 Чеслав Милош выбирает свободу. Почти год он будет жить в Доме «Культуры». 1952 К сотрудникам Института присоединяется Хенрик Гедройц.
1954 Обращение к читателям с просьбой помочь Литературному институту купить новую резиденцию. Институт перебирается на авеню де Пуасси, 91, на границе Мезон-Лаффита и Ле-Месиль-ле-Руа.
1961 Гедройц путешествует по США.
 
1962 Выходит первый номер исторического журнала «Зешиты хисторычне». До 2000 года Ежи Гедройц выдаст 133 номера этого журнала.
1966 Хенрик Гедройц вступает в брак с Ледой Паскуали.
1969 В Вансе умирает Витольд Гомбрович, спустя два месяца в Брне уходит из жизни Ежи Стемповский.
1973 В Польше умирает Зигмунт Гедройц, брат Ежи и Хенрика.
1974 В Цюрихе Гедройц встречается с Александром Солженициным и получает его согласие на публикацию «Архипелага ГУЛАГ». Ежи Гедройц, Юзеф Чапский и Густав Херлинг-Грудзинский входят в состав редакционной коллегии эмиграционного русского журнала «Континент», основанного Владимиром Максимовым.
1975 Гедройц дает издательству «Анекс» интервью, которое согласно его воле будет опубликовано только в 1986 г.
1976 В Лондоне умирает Юлиуш Мерошевский, ближайший соратник Редактора.
1977 Гедройц публикует «Декларацию по украинскому вопросу», подписанную по его инициативе польскими, чешскими, русскими и венгерскими эмигрантами.
 
1979 Умирает Зигмунт Херц.
 
1980 В еженедельнике «Ле Пуэн» опубликован разговор с Ежи Гедройцом об августовских событиях в Польше.
1985 В 459 номере «Культуры» опубликовано заявление Ежи Гедройца: «(…) Я не искал и не ищу преемника и заместителя (...) Несмотря на весьма почтенный возраст, умирать я пока не собираюсь, поскольку верю, что мне предстоит еще немало работы».
 
1986 8 октября в подпольном еженедельнике «Тыгодник Мазовше» опубликовано интервью с Ежи Гедройцом в связи с 40-летием Литературного института.
1988 Встреча с Лехом Валенсой в польском «Центре диалога» в Париже.
 
1989 Гедройц получает награду польского ПЕН-клуба «за выдающиеся заслуги в области развития польской литературы и издательского дела».
 
1990 Отказывается принять диплом за заслуги в области популяризации польской культуры за границей.
1991 В Польской библиотеке в Париже Ежи Гедройц получает свой первый титул почетного доктора, присвоенный ему Ягеллонским университетом.
1994 Редактор отказывается принять Ордер Белого орла.
1995 Состоялась творческая встреча, посвященная «Автобиографии в четыре руки» с участием автора. В серии «Архив
Культуры» выходит его переписка с K.A. Еленьским.
1996 Редактора навещает президент РП Александр Квасьневский. Гедройц награжден офицерским крестом ордена Почетного легиона.
 
1997 Гедройц принимает лично от президента Альгирдаса Бразаускаса почетное гражданство Литвы. Опубликована переписка Гедройца с 
A. Бобковским. 
1998 Президент Украины Леонид Кучма награждает Гедройца орденом «За заслуги»
III степени. В том же году он получает литовский орден Гедымина I степени. Опубликована переписка Гедройца с Ю. Стемповским. 
1999 Опубликована переписка Гедройца с Ю. Мерошевским с 1949-1956 гг.
 
2000 Редактор отвечает на вопросы пользователей интернета во время чата на сайте о
net.pl.
14 сентября – Ежи Гедройц умирает в Мезон-Лаффите в возрасте 94 лет. Похоронен на кладбище в Менсил-ле Руа. В ноябре выходит последний номер «Культуры» (№ 10/637).

 

Материал подготовлен на основе: Mariusz Kubik, „Jerzy Giedroycpostać i dzieło. Kalendarium” – „Jerzy Giedroyc 1906-2000”, opr. Jacek Krawczyk [w:] „Jerzy Giedroyc. Redaktor. Polityk. Człowiek” pod red. K. Pomiana, Towarzystwo Opieki nad Archiwum Instytutu Literackiegi w Paryżu, UMCS, Lublin 2001. – Marek Żebrowski, „Jerzy Giedroyć. Życie przed «Kulturą»”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012.

Ежи Гедройц
Apel do czytelników i przyjaciół - 1959

Z wielu względów trudno nam poruszać w druku niektóre problemy, sądzimy więc, że list, pozwalając nam na większą swobodę, spełni rolę niejako wewnętrznego biuletynu, informującego o naszych poczynaniach.
Polska ma największą emigrację polityczną i zarobkową ze wszystkich krajów Europy Środkowowschodniej. Temu też przypisujemy w pierwszym rzędzie fakt, że w ciągu lat już ponad jedenastu ukazuje się takie pismo, jak „Kultura”. Być może wybór Francji na siedzibę pisma okazał się o tyle szczęśliwy, że duże centrum międzynarodowe daje dostęp do wiadomości politycznych i kulturalnych, ułatwia śledzenie sytuacji w Polsce i chroni od zamknięcia się w jednym politycznym środowisku.
Przywiązujemy dużą wagę do równoległego rozwoju różnych ośrodków emigracji i do współpracy z nimi, rozumiejąc zwłaszcza znaczenie ośrodków zamorskich. Równocześnie, zapewne dzięki sile polskiej paryskiej tradycji, „Kultura” przekształciła się w rodzaj instytucji, na szczęście niebiurokratycznej, bo z bardzo szczupłym personelem.
Dom nasz w Maisons-Laffitte pod Paryżem, zakupiony dzięki pomocy czytelników-przyjaciół, w znacznym stopniu wypełnia biblioteka, jak się zdaje jedyna tego typu na świecie, bo zawierająca zarówno publikacje emigracyjne od 1939 roku, jak książki i czasopisma wydawane w Kraju i na emigracji po 1945 r., nie mówiąc o literaturze zachodniej. W obecnej chwili biblioteka liczy 16 000 tomów i jest stale uzupełniana. — Obok niej jest biblioteka pism obejmująca komplety pism w języku polskim, ukraińskim, litewskim, czeskim, rumuńskim oraz w językach zachodnich. To gromadzenie zbiorów okazało się, jak dowiódł upływ czasu, rozsądne, gdyż posiadamy druki niełatwe już do znalezienia nawet w bibliotekach Warszawy czy Krakowa. Zarazem nasza działalność, początkowo ograniczona do wydawania miesięcznika, rozszerzyła się na inne dziedziny mocą samej konieczności. Wskutek pogłębiającego się kryzysu organizacji politycznych wiele zadań, które mogłyby być spełniane przez większe grupy, spada na barki naszego zespołu. Tak więc spostrzegliśmy, że zaczynając od małego, stopniowo zostaliśmy zmuszeni do podjęcia szeregu prac i doraźnych, i obliczonych na dalszą metę.
Przedstawiając nasze plany zaczniemy oczywiście od naszego pisma. Chcielibyśmy udzielać możliwie dużo miejsca życiu emigracji w różnych krajach, i to nie tylko w formie aktualnych wiadomości, ale opisów i analiz socjologicznych. Jak wiadomo, jest to dotychczas teren niemal dziewiczy. Drukowaliśmy już fragmenty pierwszej w tej dziedzinie książki o polskiej emigracji w Wielkiej Brytanii, pióra B. Sulika i B. Czaykowskiego. Książkę tę wydamy w bieżącym roku. Zagadnienie młodzieży wychowanej poza Polską i już dwujęzycznej szczególnie nas obchodzi i doceniamy ważną rolę, jaką ta młodzież może odegrać w przyszłości, stanowiąc pomost pomiędzy odmiennymi kulturami.
Co do naszego stosunku do Kraju, to nie możemy chyba być oskarżeni o sztywność postawy. Zawsze dbaliśmy o jak najżywszy kontakt z tym, co się tam odbywa, i nasz stosunek jest, pochlebiamy sobie, rzeczowy czy też empiryczny. Gotowi jesteśmy popierać każdą zmianę, która wychodzi na dobre 28 milionom mieszkańców Polski, jak złożyliśmy tego dowód w Październiku i bezpośrednio po Październiku. Wydaliśmy wtedy natychmiast w osobnej broszurze przemówienie Gomułki, chcąc, aby dotarło do jak najwięk szej liczby odbiorców naszego pisma. Natomiast w walce z tendencjami powrotu do dawnego stanu rzeczy nie widzimy możliwości jakichkolwiek kompromisów. Tendencje te, naszym zdaniem, uległyby osłabieniu wskutek nowego układu międzynarodowego, dlatego też nieraz opowiadaliśmy się na łamach „Kultury” za koncepcją strefy zneutralizowanej i zdemilitaryzowanej w środku Europy.
Środowiska emigracyjne mają nieraz skłonność do zasklepiania się w swoim narodowym kręgu albo, przeciwnie, do zatracania swojej odrębności. I jedno, i drugie wydaje się nam szkodliwe. Stąd, starając się wyławiać nowe emigracyjne talenty literackie, uważamy zarazem za konieczną konfrontację polskich osiągnięć w literaturze, nauce i sztuce z podobnymi osiągnięciami krajów, gdzie nam przebywać wypadło. Publikujemy więc omówienia dzieł albo utwory obce w przekładzie. Korzystając z Paryża jako miasta, gdzie spotykają się ludzie różnych narodowości, zapewniliśmy współpracę szeregu pisarzy cudzoziemskich. Nieraz zdarza się, że ich utwory ukazują się w „Kulturze” niemal równocześnie z drukiem oryginału w innym języku. Zdarza się też, że utwory pisarzy polskich pojawiają się najpierw w „Kulturze”, a następnie, wydane w tłumaczeniu, przyczyniają sporo hałasu na terenie międzynarodowym. Nie ograniczamy się do tej wymiany i postanowiliśmy zrobić próbę nawiązania ściślejszej łączności z cudzoziemcami.
W bieżącym roku zostanie wprowadzony w „Kulturze” kwartalny dodatek, w językach angielskim i francuskim, zawierający ciekawsze materiały, mogące zainteresować tych czytelników, którzy nie znają polskiego. W jaki sposób, obok wydawania pisma, udało się nam działać również jako dom wydawniczy, sami nie bardzo wiemy. Niemniej „Biblioteka «Kultury»” obejmuje już dzisiaj ponad czterdzieści pozycji. Akcja ta rozwinęła się głównie w ciągu ostatnich kilku lat i zadecydowała o tym wyraźna potrzeba. Nie dublujemy innych firm wydawniczych, wybieramy książkę, jeżeli nie może się ona gdzie indziej ukazać. W tej sytuacji są książki, które, czy to ze względu na nazwiska ich autorów, czy na ich treść, nie mają szans w Polsce. Tak np. olbrzymia ilość tłumaczeń z obcych języków sprowadza się w Polsce, wskutek wymagań cenzury, głównie do beletrystyki, natomiast dzieła o charakterze ideologicznym, nieraz podstawowe dla myśli współczesnej, są zakazane. Powoduje to bardzo ujemne skutki, gdyż ucieczkę od problematyki pozaliterackiej jako „niebezpiecznej”. Zresztą niektóre dzieła literackie też są objęte zakazem cenzury.
Jakkolwiek pracujemy na emigracji i zasadniczo dla emigracji, wierzymy, że myśl wyrażona w polskim języku, czy będą to utwory oryginalne, czy tłumaczone, stanowi pewną całość i że powinniśmy wypełniać te luki. Tym się kierując, wydaliśmy w końcu ubiegłego roku tak zupełnie różne pozycje, jak „Wybór pism” Simone Weil, „Człowiek zbuntowany” Camusa, powieść „W polu” Rembeka, „Rewolucję manadżerską” Burnhama.
Nasz program na najbliższą przyszłość przewiduje pierwszą doprowadzoną do ostatnich czasów „Historię Polski” Pawła Zaremby; polski przekład „Doktora Żiwago” Borysa Pasternaka, który przygotowuje Paweł Hostowiec, oraz specjalną kolekcję pod nazwą „Dokumenty”. Będzie ona zawierać materiały dotyczące zagadnień, które żywo obchodzą ludzi w Kraju czy też mają duże znaczenie ogólne. W kolekcji tej ukazał się obecnie „Program Związku Komunistów Jugosławii” wraz z najważniejszymi krytykami prasy sowieckiej, mającymi charakter zasadniczy.
W najbliższym czasie ukaże się: „Kultura masowa” — dyskusja o mass culture tocząca się obecnie w Ameryce, w opracowaniu i przekładzie Czesława Miłosza, i jako dalsze tomy: antologia artykułów ogłoszonych w ostatnich latach przez antystalinowskich marksistów zachodnich oraz antologia polskich prac z okresu „burzy i naporu”, tj. z lat 1955-1957.
Leży nam na sercu nieznajomość problematyki polskiej u najbliższych sąsiadów i, na odwrót, nieznajomość problematyki tych sąsiadów u nas. Dlatego przystępujemy, na razie dorywczo, do wydawnictw książkowych w językach obcych.
W najbliższym czasie ukaże się czeski przekład „Cmentarzy” Marka Hłaski oraz antologia w ję- zyku ukraińskim „Rozstrzelane Odrodzenie”, obejmująca utwory (poezja, proza, dramat, esej) 40 najwybitniejszych pisarzy Ukrainy Sowieckiej z okresu 1917-1933. Ponieważ pisarze ci w większości zostali zlikwidowani, a dzieła ich są zakazane, antologia ta, objętości ok. 800 stron, będzie zapewne dla czytelników znających ukraiński, a przede wszystkim dla samych Ukraińców prawdziwym odkryciem nieznanej Ukrainy. Przedsięwzięcie, przyznajemy, dość szaleńcze, ale celowe, jeżeli liczą się akty zmierzające do poprawy stosunków polsko-ukraińskich. Kończąc ze sprawami wydawniczymi, przechodzimy do innych działów.
„Kultura” co roku przyznaje dwie nagrody literackie, jedną dla pisarza emigracyjnego, drugą dla krajowego, w wysokości 100 000 franków każda, oraz nagrodę plastyczną, w wysokości 70 000 franków. Napływ młodzieży z Kraju do Paryża na kilkumiesięczne pobyty związane ze studiami przyczynia nam wielu trosk. Młodzież ta jest, z powodu braku dewiz w Kraju, najczęściej zupełnie bez pieniędzy, z trudnością daje sobie radę w obcym mieście. Nie sposób jest odnieść się do jej losu obojętnie. Ustanowiliśmy więc dwa stypendia paromiesięczne po 25 000 franków i, biorąc pod uwagę, że hotele pochłaniają znaczną część studenckiego budżetu, zapewniamy potrzebującym bezpłatne mieszkanie w domu „Kultury”. Nie jest to akcja filantropijna, ale pomoc tym, co faktycznie studiują, robią prace dyplomowe, odbywają praktyki specjalizacyjne etc. Nie jest to też akcja polityczna, jakkolwiek mogłaby być tak w Warszawie interpretowana, toteż musi być prowadzona bardzo dyskretnie.
Zresztą na brak pieniędzy cierpią nie tylko przybysze z Kraju. Szereg literatów na emigracji, czy to ze względu na wiek, czy choroby, jest w nędzy, dlatego zmuszeni zostaliśmy wprowadzić dwa stypendia dla nich, jedno stałe, a drugie zmienne, w wysokości mniej więcej 25 000 franków każde.
Wydając miesięcznik i książki chcemy, żeby trafiały one do rąk nie tylko emigracyjnych czytelników. Wysyłamy więc bezpłatnie od 500 do 700 egzemplarzy każdej pozycji do Polski, częściowo pocztą, przede wszystkim przez okazje, nie możemy też, rzecz jasna, traktować przybyszów stamtąd jako handlowych klientów i dostają oni nasze wydawnictwa darmo. W Polsce szereg osób wypuszczonych z więzień po Październiku 1956 znajduje się w skrajnej nędzy (często jest to forma dalszego prześladowania). Pomagamy im w miarę naszych możliwości, wybierając ludzi wybitnych i zasłużonych, niezależnie od ich przekonań politycznych, przez wysyłanie co miesiąc trzech do czterech paczek. Ten nasz program jest, jak na pismo emigracyjne, bardzo ambitny i nieraz spotykamy się ze zdaniem, że zapewne stoją za nami jakieś potężne instytucje czy fundusze. Na szczęście, czy niestety, zdanie to nie odpowiada prawdzie. Z naciskiem podkreślamy, że „Kultura” nie korzysta z niczyjej subwencji i nie jest związana z żadną organizacją, ani polską, ani cudzoziemską. Czasami ludzie dobrej woli pomagają nam jednorazowymi darami na poszczególne cele, czasami uzyskujemy pomoc na wydanie jakiejś książki, ale cały ten budżet musi być wygospodarowany z własnych funduszów, to jest z prenumerat „Kultury” i sprzedaży książek.
Gdybyśmy, zamiast rozwijać stopniowo nasze wydawnictwo w ciągu ubiegłych lat jedenastu, zaledwie utrzymywali je przy życiu, być może żenowałoby nas stwierdzenie, jakie nastąpi. Oto w chwili, kiedy wyraźniej niż kiedykolwiek dostrzega się społeczny pożytek takiej placówki jak nasza, zauważyć możemy w niektórych środowiskach emigracyjnych apatię oraz skłonność do odwracania się od polskich pism i książek. Przyczyny tego zjawiska są wielorakie, niepoślednie jednak znaczenie ma zapewne poczucie braku jasno określonych celów. My natomiast sądzimy, że najważniejsza jest postawa czynna i że celów działania jest raczej nadmiar — świadczą o tym chociażby dyskusje, zarówno na emigracji jak w Kraju, na temat wielu utworów przez nas drukowanych. Dlatego zwracamy się do naszych czytelników z prośbą o współpracę w przełamywaniu zaraźliwej apatii. Pomóc nam można tymi środkami, które stanowią naszą podstawę finansową, tj. prenumerując pismo i kupując nasze książki. Reforma monetarna we Francji ugodziła nas dotkliwie, gdyż podniosła znacznie koszta drukarni, prądu elektrycznego, poczty etc. Mimo to prenumerata „Kultury”, 6 dolarów rocznie, a więc 50 centów miesięcznie, jest jedną z najniższych.
Każdy, werbując nowych prenumeratorów, przekonując przyjaciół (a być może i siebie), że nasze książki zasługują na to, aby je kupować, przyczynia się do powodzenia naszej akcji. Prenumerata stanowi minimum, ale nie wystarcza. Idzie również o kupowanie książek. Rozsprzedana książka pozwala na wydanie następnej, umożliwia również bezpłatną wysyłkę do Polski. Oczywiście, można się z nami w wielu rzeczach nie zgadzać, mamy jednak nadzieję, że można ocenić nasze dobre intencje. Jeżeli nie zawsze mamy rację, to w każdym razie prowadzimy uczciwą dyskusję i nie wstydzimy się przyznawać do błędów.
Naszym zdaniem postawa czynna, choćby niekiedy prowadziła do różnic w opiniach, może jedynie nadać sens naszej emigracji. Po raz pierwszy zwracamy się do emigracyjnych czytelników z takim apelem. Dotychczasowy nasz dorobek daje gwarancję, że nie idzie tu o podtrzymanie efemerydy, ale o umożliwienie dalszego rozwoju placówce, która złożyła egzamin samowystarczalności. Stale ostatnio zwężający się zakres swobody słowa w Kraju zmu sza nas do szczególnego wysiłku.
Maisons-Laffitte, w marcu 1959
REDAKTOR JERZY GIEDROYC

 

К НАЧАЛУ »