Janta komentuje atmosferę w polonijnym środowisku po ukazaniu się artykułu omawiającego sprawę Miłosza w „Life”. Namawia też by nawiązał kontakt z p. Sokołowską, która jest finansowym potentatem.

Redaktor zastanawia się skąd redakcja „Słowa  Polskiego” ma tak duże pieniądze? A sam pomysł stworzenia gazety uważa za nonsensowny.

Załączając odpowiedzi na ankietę, „niewygładzone, bo za bardzo mi to przypomina wypracowania szkolne” Janta krytykuje pytania postawione przez zespół „Kultury”, podkreślając, że przeciętny emigrant jest człowiekiem z pióro-wstrętem.

Redaktor odsyłając rękopis komentuje, iż nie jest godny pióra Janty, który przyzwyczaił swych czytelników do innego poziomu, chociażby w książce „Wracam z Polski".

Przy okazji ukazania się amerykańskiej antologi poezji światowej Janta boleje nad brakiem dobrych tłumaczeń polskiej poezji. „Niesprawiedliwie mały” i nienajlepszy wybór Polaków w tym tomie dowodzi, „jako mało ktokolwiek poza nami liczy się z naszym hierarchizowaniem”...

Redaktor tłumaczy, że „Kultura” to nadal tylko on, a jego gospodarka polega na systemie „kaftana Triszkina” czyli za krótkiej kołderki. Żałuje też, że Wraga zaliczył go do wrogów i szpiegów komunistycznych, ale choć to jest dla niego bardzo przykre, nie zamierza zmieniać ani linijki.