„Głównym grzechem śmiertelnym odrodzonej Polski było, że po załamaniu się wizji federacyjnej Piłsudskiego staliśmy się państwem zawierającym duży procent mniejszości narodowych o dużej dynamice. Zamiast tę dynamikę wykorzystać staraliśmy się ją zdusić represjami administracyjnymi i polityką asymilacyjną. Nie mogło to dać rezultatów”.

„Powinni mnie wsadzić do więzienia, albo do klasztoru na rok, bo może wypisałbym co ważniejsze z siebie... Kiedyś byłem na audiencji u Hlonda (był to lipiec 1943), skarżąc się na niektórych księży, że przeszkadzają YMCE w robocie, brzęcząc na lewo i na prawo, że to masoni... Prymas wysłuchał, spytał czy jestem masonem, powiedziałem, że nie... Więc co się pan przejmuje gadaniem durniów”.

Chciuk opisuje Giedroyciowi swoją pracę nad tekstem o powieści kryminalnej, który ukazał się w Kulturze 1964/1-2/195-196 jako "Kryminał" w Polsce Ludowej. Opisuje też swojego nowego współpracownika, Jabłońskiego - być może chodzi tu o Wacława Jabłońskiego, który w tym okresie mieszkał  w Melbourne, podobnie jak Chciuk.

Giedroyc, do którego poprzedni list od Chciuka nie zdążył jeszcze dotrzeć, dopomina się o wieści od niego.

Chciuk opisuje swoje kłopoty zdrowotne i osobiste, które utrudniają mu pracę intelektualną, w tym pisanie książki o polskiej emigracji w Australii (ostatecznie Chciuk wznowił pracę nad książkę dopiero w latach 70., ale jego nagła śmierć uniemożliwiła jej wydanie).