M.K. Dziewanowski nie szczędząc pochwał pod adresem „Kultury” proponuje sporządzenie listy „tej niewielkiej grupki kulturalnych czytelników, którzy mogliby być kolejnymi odbiorcami pisma”.

Trudności w kolportażu „Kultury” w Ameryce są związane między innymi z brakiem konta bankowego. Giedroyc prosi M.K. Dziewanowskiego o załatwienie tej sprawy.

„Od pewnego czasu przyszedłem do przekonania, że byłoby bardzo celowe przeniesienie Kultury do Stanów. W chwili obecnej jest to utopia” – zwierza się Redaktor. O trudnej sytuacji finansowej falansteru w Maisons-Laffitte świadczy fakt, że Giedroyc pisze listy na odwrocie formularza-zamówienia na wysyłkę.

Dziewanowski pesymistycznie zapatruje się na szanse powstania polskiego pisma, jedyną możliwość widzi w piśmie po angielsku, o charakterze ogólnoeuropejskim, robionym przez przedstawicieli ujarzmionych narodów.

Redaktor prosi wybierającego się do Rosji Dziewanowski, by kupił  nowości poświęcone tematyce II wojny światowej, gdyż ani w Paryżu, ani w Polsce nie można ich dostać.

„Będę wdzięczny za kupienia damskiego baszłyka. Jeśli ma się rozumieć to znakomite  nakrycie głowy jest jeszcze znane w Rosji” – dołącza kolejne zamówienie Redaktor do jadącego do Rosji Dziewanowskiego. Dla kogo to zamówienie? Dla pani Zofii Hertz? Dla Tatiany, byłej żony, z którą Giedroyc utrzymuje kontakt?