Nobel Czesława Miłosza. Czesław Miłosz i Stanisław Barańczak. / Sygn. FIL00857
FOT. RONNY KARLSSON

Biografia



Poeta, tłumacz i krytyk literacki. Działacz Komitetu Obrony Robotników.
Jeden z najwybitniejszych pisarzy polskich XX. wieku. Absolwent i pracownik naukowy Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wykładał na Uniwersytecie Latającym w Poznaniu i Krakowie, W grudniu 1975 r. był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji PRL (List 59) uczestniczył w głodówce protestacyjniej w kościele św. Marcina w Warszawie przeciw więzieniu aresztowanych podczas wypadków czerwcowych, w 1978 r. był współzałożycielem Towarzystwa Kursów Naukowych. 
23 sierpnia 1980 roku podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami. Publikował we wszystkich najważniejszych polskich pismach literackich. W 1981 r. wyjechał do USA. Na Uniwersytecie Harvarda kierował katedrą języka i literatury polskiej im. A. Jurzykowskiego na wydziale slawistyki. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. W latach 1986–1990 był redaktorem naczelnym „The Polish Review”, kwartalnika wydawanego przez PIASA. Od 1982 był członkiem Funduszu Pomocy Niezależnej Literaturze i Kulturze Polskiej (Francja) i Komitetu Nagród Fundacji POLCUL (Australia). Tłumaczył z angielskiego (m.in. W. Szekspira), rosyjskiego i litewskiego. 
W Instytucie Literackim ukazał się trzy tomy jego autorstwa:

  • Ja wiem, że to niesłuszne. Wiersze z lat 1975-1976 (1977),
  • Etyka i poetyka - szkice (1979),
  • Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu (1980).