Janusz Rakowski. Lata 90 XX w. Fot. AIL / Sygn. sm00608
© INSTYTUT LITERACKI

Biografia



Prawnik, ekonomista, działacz niepodległościowy i społeczny, w II Rzeczypospolitej współtwórca Centralnego Okręgu Przemysłowego, działacz organizacji polonijnych w Szwajcarii, publicysta, autor wspomnień.
W listopadzie 1918 r. był jednym z instruktorów harcerskich dowodzących Batalionem Harcerskim Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył w 7 Pułku Ułanów Lubelskich.
W 1927 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Działał w Akademickim Związku Młodzieży Postępowej, Narodowej Partii Robotnicze i w „Zet-cie”. W latach 1931–1935 pracował jako zastępca szefa biura prasowego Prezydium Rady Ministrów ds. gospodarczych. W latach 1935–1939 był wicedyrektorem, a następnie dyrektorem Gabinetu Ministra Skarbu i wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego.
Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany razem z rządem RP do Rumunii, gdzie został internowany. Zimą przedostał się do Francji. Służył w 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Po upadku Francji przekroczył z pułkiem granicę szwajcarską, gdzie ponownie został internowany. Będąc oficerem oświatowym prowadził wykłady z ekonomii na uniwersytecie obozowym w Winterthurze. Po wojnie doktoryzował się z ekonomii na uniwersytecie w Zurychu. Pozostał w Szwajcarii. Aż do przejścia na emeryturę pracował jako urzędnik bankowy w Zurychu.
Był założycielem i wieloletnim prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Szwajcarii oraz organizatorem i pierwszym prezesem Związku Organizacji Polskich w Szwajcarii. Od 1964 roku przez 11 lat był delegatem Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie na Szwajcarię. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Instytutu Polskiego w Londynie, Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie i w Nowym Jorku.
Był autorem wielu prac naukowych i historycznych. Publikował w m.in. w Zeszytach Historycznych.