Iwaniuk odsyła Giedroyciowi korektę recenzji Antologia dwudziestolecia na temat książki Poezja polska 1914-1939. Antologia pod redakcją Ryszarda Matuszewskiego i Seweryna Pollaka (Kultura 1963/12/194). Wyraża również troskę o Heydenkornów.

Redaktor przekonuje rozgoryczonego Iwaniuka, że na emigracji nie brakuje wartościowych pisarzy i myślicieli. Wymienia nazwiska osób, które uważa za cenne „nabytki”, nie ukrywa jednak trudności w swojej pracy związanych z innymi wydawnictwami emigracyjnymi. 

Iwaniuk pisze do Giedroycia odpowiedź na list, w którym Redaktor prosił go o napisanie artykułu o polityce i poezji – „Bez nazwisk”. Poeta odpowiada: „W każdym razie moje tezy i twierdzenia muszą być ilustrowane konkretnymi przykładami, czy nawet nazwiskami i to jest podstawowy warunek. Nie umiem pisać jak Mieroszewski, zawieszony w wyabstrahowanych prawdach.” Iwaniuk opisuje też swój stosunek do emigracji młodych z kraju – inaczej niż Giedroyc nie cieszy się z wyjazdów, czego powody wylicza w liście.

Iwaniuk streszcza Giedroyciowi informacje o zamówionej na jego prośbę mszy za Jana Palacha. Załącza klepsydrę podpisaną w imieniu zespołu „Kultury” i prosi o szybkie przesłanie ewentualnych uwag. Wspomina też o pomyśle przesłania pieniędzy na działalność czasopisma przez Kongres Polonii Kanadyjskiej.

Redaktor dziękuje Iwaniukowi za załatwienie mszy w Montrealu w intencji Jana Palacha. Jednocześnie wypytuje o szczegóły rozmowy Benedykta Heydenkorna (czyli Bumka) z Leszkiem Kołakowskim. List jest dalszym ciągiem toczącej się między Giedroyciem a Iwnaniukiem dyskusji o tym, czy osoby takie jak Kołakowski i Bauman spełniać będą ważniejszą funkcję w kraju czy na emigracji. Redaktor opisuje także bieżące sprawy i pisze o planach stworzenia „schizmy komunistycznej”.

Redaktor informuje Iwaniuka o nieoczekiwanej śmierci Kazimierza Wierzyńskiego i w związku z tym prosi o wypowiedź do numeru „Kultury” poświęconego poecie. Wypytuje także o możliwości założenia w Kanadzie Towarzystwa Przyjaciół „Kultury”, za wzór dając organizację australijską.

Iwaniuk jest wstrząśnięty wspomnieniem o śmierci Wierzyńskiego, decyduje się od razu zorganizować w Kanadzie akademię „dla uczczenia pamięci” poety. Wspomina także swój ostatni sukces na wieczorze poezji polskiej w Toronto i dziwne zachowanie Danuty Bieńkowskiej, emigracyjnej poetki, która chyba zaczyna myśleć o powrocie do kraju.